ΠΑΣΧΑΛΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω προσφιλή και επιπόθητα,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Σκυθρωπή είχεν ακούσει κάποιαν ημέραν του ΙΘ’ αιώνος η ανθρωπότης από το στόμα του τραγικού φιλοσόφου ότι: «ο Θεός είναι νεκρός! Τον σκοτώσαμε... Εμείς όλοι είμαστε οι φονιάδες του... ο Θεός θα μείνη νεκρός! Τι άλλο είναι οι εκκλησίες παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;»[1]

Και επίσης, ολίγας δεκαετίας αργότερον, από το στόμα ενός νεωτέρου ομολόγου του, ότι: «Ο Θεός απέθανε! Σας αναγγέλλω, κύριοι, τον θάνατον του Θεού!»[2]

Αι διακηρύξεις αυταί των αθέων φιλοσόφων ετάραξαν τας συνειδήσεις των ανθρώπων. Σύγχυσις πολλή επηκολούθησεν εις τον χώρον του πνεύματος και της λογοτεχνίας, της τέχνης και της ιδίας κάποτε της Θεολογίας, όπου, εις την Δύσιν κυρίως, ήρχισε να γίνεται λόγος ακόμη και περί «Θεολογίας του θανάτου του Θεού».

Η Εκκλησία βεβαίως δεν είχε ποτέ και δεν έχει καμμίαν αμφιβολίαν ότι ο Θεός απέθανε. Τούτο έγινε το 33 μ.Χ. επάνω εις τον λόφον Γολγοθά της Ιερουσαλήμ, επί Ποντίου Πιλάτου του Ρωμαίου Ηγεμόνος της Ιουδαίας. Αφού έπαθεν ανήκουστα Πάθη, εσταυρώθη ωσάν κακούργος και, περί ώραν ενάτην της Παρασκευής, είπε «Τετέλεσται!» και παρέδωκε το πνεύμα! Αυτό είναι μία αναντίρρητος ιστορική πραγματικότης.

Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, απέθανεν «υπέρ πάντων» των ανθρώπων![3] Αφού ανέλαβεν όλα τα ιδικά μας: σώμα, ψυχήν, θέλησιν, ενέργειαν, κόπον, αγωνίαν, πόνον, λύπην, παράπονον, χαράν, τα πάντα, παρεκτός αμαρτίας, ανέλαβε, τέλος, και το μεγαλύτερον ζήτημά μας, τον θάνατον, και μάλιστα εις την πιο βασανιστικήν και ταπεινωτικήν εκδοχήν του, δηλ. τον Σταυρόν. Μέχρις εδώ συμφωνούμεν με τους φιλοσόφους.

Θα δεχθούμε ακόμη και το ότι αι εκκλησίαι, οι ναοί, είναι «οι τάφοι», «τα μνήματα» του Θεού! Όμως!... Εμείς γνωρίζομε, ζούμε και προσκυνούμε τον θανόντα Θεόν, ως «νεκρόν ζωαρχικότατον»! Ολίγον μετά την φοβεράν Παρασκευήν, εις την πρωϊνήν αμφιλύκην της «Μιας των Σαββάτων», της Κυριακής, συνέβη αυτό, δια το οποίον έγινεν όλη η δια σαρκός και πάθους και Σταυρού και καθόδου εις τον άδην οικονομία του Θεού:

Η Ανάστασις!... Και αυτό, η Ανάστασις, είναι μία εξ ίσου αναντίρρητος ιστορική πραγματικότης!.. Και η πραγματικότης αυτή έχει αμέσους και σωτηρίους επιπτώσεις εις όλους μας. Ανέστη ο Υιός του Θεού, ο Οποίος είναι συνάμα και Υιός του Ανθρώπου! Ανέστη ο Θεός με όλον το πρόσλημμα της ανθρωπότητος: το Σώμα που έλαβεν από τα άχραντα αίματα της Υπεραγίας Θεοτόκου και την αγίαν Ψυχήν Του. Ανέστη εκ νεκρών, «παγγενή τον Αδάμ αναστήσας ως φιλάνθρωπος»!...

Ο Τάφος του Ιησού, το «καινόν μνημείον» του Ιωσήφ, είναι πλέον δια παντός κενός! Αντί δια μνημείον νεκρικόν, είναι μνημείον νίκης κατά του θανάτου, είναι πηγή ζωής! Ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης ανέτειλεν «εκ του τάφου ωραίος», χαρίζοντας φως ανέσπερον, ειρήνην, χαράν, αγαλλίασιν, ζωήν αιώνιον! Ναι, οι ναοί είναι οι «τάφοι» του Θεού! Αλλά Τάφοι κενοί, ολοφώτεινοι, γεμάτοι από «οσμήν ζωής»,[4] από εαρινόν μύρον πασχάλιον, ωραίοι, ερατεινοί, καταστόλιστοι με μυρσίνες δοξαστικές και με άνθη χειροπιαστής ελπίδος, τάφοι ζωοδόχοι και ζωοπάροχοι!

Ο θάνατος του Θεού ανέστρεψε τας δυνάμεις του άδου, ο θάνατος ευτελίστηκε πλέον εις απλούν επεισόδιον που εισάγει τον άνθρωπον από τον βίον εις την Ζωήν. Αι εκκλησίαι, οι «τάφοι» του Θεού, είναι αι διάπλατοι θύραι της αγάπης του Θεού, οι ορθάνοιχτες είσοδοι του Νυμφώνος του Υιού Του, που «ως Νυμφίος προήλθεν εκ του Μνήματος» και οι πιστοί εισερχόμενοι, «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν· και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον Ευλογητόν των πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον»![5]

Ευτυχώς, λοιπόν, που απέθανεν ο Θεός, και ο θάνατός Του έγινε ζωή και ανάστασις ιδική μας! Ευτυχώς που υπάρχουν τόσα «μνήματά» Του εις τον κόσμον, τόσοι άγιοι ναοί, όπου ημπορεί να εισέλθη ελεύθερα ο πονεμένος, ο κουρασμένος και απαρηγόρητος άνθρωπος, να αποθέση το φορτίον του πόνου του, της αγωνίας του, του φόβου και της ανασφαλείας του, να «ξεφορτωθή» τον θάνατόν του!

Ευτυχώς που υπάρχουν αι εκκλησίαι του Εσταυρωμένου, Αποθανόντος, Αναστάντος και αιωνίως Ζώντος Χριστού, όπου ο απελπισμένος άνθρωπος των ημερών μας, ο καταπροδωμένος από όλα τα είδωλα, όλους τους «χαμοθεούς» που έκλεψαν την καρδιά του, την οικονομίαν δηλαδή, την ιδεολογίαν, την φιλοσοφίαν, την μεταφυσικήν και όλας τας υπολοίπους «κενάς απάτας»[6] του παρόντος αιώνος «του απατεώνος»,[7]ευρίσκει καταφύγιον και παραμυθίαν και σωτηρίαν.

Από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, την Μητέρα Εκκλησίαν που βιώνει εις το πλήρωμά τους το Πάθος, τον Πόνον, τον Σταυρόν και τον Θάνατον, αλλά εξ ίσου και την Ανάστασιν του Θεανθρώπου, απευθύνομεν προς όλα τα τέκνα της Εκκλησίας εγκάρδιον πασχάλιον χαιρετισμόν και ευλογίαν, μαζί με ασπασμόν αγάπης Ιησού Χριστού του εκ νεκρών Αναστάντος και αιωνίως Ζώντος και ζωοποιούντος τον άνθρωπον.

Εις Αυτόν η δόξα, το κράτος, η τιμή και η προσκύνησις, συν τω Πατρί και τω Αγίω Πνεύματι, εις τους αιώνας. Αμήν!

Άγιον Πασχα 2009

+ Ο Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος προς Χριστόν Αναστάντα
ευχέτης πάντων υμών

[1] Φρειδερίκος Νίτσε.
[2] Ζαν Πωλ Σάρτρ.
[3] Β Κορ. 5: 14.
[4] Β Κορ. 2: 16.
[5] Τροπάριον ζ ωδής Κανόνος του Πάσχα.
[6] Πρβλ. Κολ. 2: 8.[7] Ακάθιστος Ύμνος.

Η ΕΛΠΙΔΑ..... ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ!

Σε λίγες ημέρες σύσσωμο το Ελληνικό Έθνος θα εορτάσει την επέτειο ενάρξεως της Ελληνικής Επανάστασης που έκανε τον τότε ευρωπαϊκό κόσμο να απορήσει με την λεβεντιά και την αυτοθυσία των Ελλήνων.

Τετρακόσια χρόνια σκλαβιά, τέσσερις αιώνες κατά τους οποίους η άλλοτε Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρίσκεται αιχμάλωτη και προδομένη από την Δύση που μόνο σκοπό είχε την εδαφική ανεξαρτησία του Βυζαντίου αλλά την πνευματική υποταγή στο πρωτείο και στην κοσμική εξουσία του αιρετικού και σχισματικού Πάπα της Ρώμης.

Πολλές οι προσπάθειες μέσα σε όλα αυτά τα φοβερά χρόνια της δουλείας ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη ελευθερία με κανένα όμως αποτέλεσμα , εκατοντάδες άνθρωποι σφαγιάζονταν από την Υψηλή Πύλη μετά από κάθε ένοπλη εξέγερση. Τρομοκρατία, σφαγές,διωγμοί και πλείστα άλλα δεινά κρατούσαν τους Έλληνες δέσμιους των Οθωμανών με την '' βοήθεια '' βέβαια και κάποιον '' ελλήνων'' που πρώτα από όλα έβαζαν το συμφέρον το δικό τους γνώρισμα και των δικών μας ημερών.

Ευτυχώς όμως μέσα σε αυτή την αποπνικτική ατμόσφαιρα κάποιοι φρόντιζαν να κρατούν άσβεστη την ελπίδα για την απελευθέρωση και την ανεξαρτησία της Ελλάδος εξ υψώνοντας την και πάλι στην θέση που κατείχε η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας.

Από την άλωση της Βασιλεύουσας και ως την ημέρα που ελευθερώθηκε και το τελευταίο κομμάτι της υπόδουλης Ελλάδος ( με κάποιες δυστυχώς ακόμη εξαιρέσεις ) ο πόθος και η αγάπη για την πατρίδα έμεινε άσβεστος . Το μεγαλείο του έθνους με την χάρη του Θεού διασώθηκε και παρέμεινε -παραμένει φυλαγμένο μέσα στη ζωή της Ορθοδόξου Εκκλησίας με την ακούραστη προσπάθεια των μεγάλων μορφών που υπηρέτησαν και υπηρετούν το τίμιο και αιματοβαμμένο ράσο.

Οι ανά τα πέρατα της οικουμένης Έλληνες συνασπίστηκαν και όλοι μαζί προσφέροντας χρήμα, μέσα διάφορα αλλά και πολλές φορές ακόμη και την ζωή τους αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της σκλαβωμένης πατρίδας .

Είναι λαμπρές οι σελίδες της ένδοξης Ελληνικής ιστορίας κάτι όμως που σε μερικούς προκαλεί απέχθεια μόνο και μόνο γιατί παρουσιάζουν ένα διαφορετικό χαρακτήρα Ελλήνων που σπανίζει σήμερα. Μορφές ιστορικές που δεν συμβιβάστηκαν και δεν απεμπόλησαν πίστη, πατρίδα και παραδόσεις '' ξεπερασμένα '' όμως ιδανικά για μικρά μυαλά που δεν αντέχουν την Ελληνική διαφορετικότητα .

Πολλοί προσπαθούν να υποβιβάσουν αλήθειες και γεγονότα με την δύναμη της εξουσίας μιας εξουσίας όμως που ως βάσει της είναι αυτοί οι άνθρωποι του αγώνα αλλά και αυτές οι παραδόσεις που διασώθηκαν στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ελπίζω τα λόγια ενός σύγχρονου μεγάλου Ρώσου πολιτικού ότι '' Η Εκκλησία παίζει τόσο σημαντικό ρόλο για την ασφάλεια της Ρωσίας όσο και η πυρηνική της ασπίδα'' να γίνουν ευαγγέλιο στους ασθμαίνοντας Έλληνες '' ηγέτες''.

ΠΡΩΤΥΠΟΣΗ ΑΝΑΚΥΡΗΞΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

Τα πάντα είναι έτοιμα για την επίσημη κήρυξη της Ελληνικής επανάστασης , το υποδουλωμένο γένος των Ελλήνων ζώντας τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς με καταπάτηση κάθε ανθρωπίνου δικαιώματος και θρησκευτικής ελευθερίας με κάποιες εξαίρεσης αναμμένη το ξεκίνημα του αγώνα.


Πολλά ήταν τα επαναστατικά κινήματα μέσα σε αυτό το διάστημα των τεσσάρων αιώνων δουλείας αλλά χωρίς να φέρουν κανένα αποτέλεσμα φέρνοντας αντιθέτως σκληρά αντίποινα των Τούρκων.


Η Φιλική Εταιρία επανδρωμένη με άξιους ηγέτες και εργάτες της ελευθερίας προετοίμασαν την εξέγερση καθοδηγούμενοι από τους προγόνους τους που δεν ήταν άλλοι από γενναίους στο φρόνημα απογόνους συγκλητικών της Ένδοξης Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας .Κάθε κίνηση τους χαρακτηριζόταν από αυτοθυσία χωρίς να αναζητούν την δική τους προβολή παρά το όφελος της πατρίδας που κάτω από τον Τουρκικό ζυγό και τους προδότες των ιδανικών του έθνους των Ρωμαίων καταδυναστεύονταν .Δυστυχώς και σήμερα τέτοιου είδους άνθρωποι παραμένουν σε θέσεις και αξιώματα που η ανευθυνότητα και η αδιαφορία μας τους παραχωρούν.


Μιας τέτοιας προσπάθειας δεν μπορούσε να λείπει και ένα ηγετικό στέλεχος που παρακινούμενο από το πορφυρό (πάθος) αίμα των αυτοκρατόρων της Ρωμανίας αναλαμβάνει την θέση που του αρμόζει καταλαμβάνοντας τον νόμιμο τίτλο του βασιλικού επιτρόπου δηλαδή του αντικαταστάτη του Αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης Υψηλάντης αποσύρεται και έτσι ο αδελφός του Αλέξανδρος πρίγκιπας της Βλαχίας στέκε τε στο ύψος των περιστάσεων με θάρρος ανταποκρινόμενος στην ιστορία και την παράδοση των προγόνων του. Στις 26 Φεβρουαρίου το 1821 και αφού όλα είναι έτοιμα για την έναρξη του αγώνα όπως είναι θεσπισμένο από αιώνες πριν στον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με το παράστημα του και με φόβου Θεού αναλαμβάνει τα καθήκοντα του ως βασιλικός επίτροπος. Ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ως άλλος πατριάρχης του γένους τελεί επίσημη δοξολογία και ευλογόντας την σημαία της επαναστάσεως παραδίδει το ξίφος στον '' Αλέξανδρο τον Γ' Αυτοκράτορα των Ρωμαίων '' .


Η τελετή αυτή παρουσία των Φιλικών δεν είναι τίποτε άλλο από την '' ενθρόνιση '' του νέου αυτοκράτορα νομίμου αρχηγού της Ρωμανίας και άξιο διάδοχο των Μεγάλου Αλεξάνδρου και Αλεξάνδρου του Β΄της Μακεδονικής Δυναστείας. Τυπικά και επίσημα ο Αλέξανδρος Υψηλάντης δεν εστέφθη αυτοκράτορας όπως ορίζει το βυζαντινό τυπικό και ακόμα χειρότερα δεν του αναγνωρίστηκε αυτός ο τίτλος από κανέναν όταν πια η Ελλάδα ελευθερώθηκε η άμεση επέμβαση των ξένων δυνάμεων για την ''κηδεμονία'' της Ελλάδος ούτε την άφησε να ανοίξει τα φτερά της φοβούμενη το Ξύπνημα του ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΎ ΓΊΓΑΝΤΑ αλλά και ούτε αποκατέστησε τον Αλέξανδρο θέλοντας να κρατήσουν τους μέχρι τότε σκλαβωμένους Έλληνες έκτοτε υποδουλωμένους στην Δύση με την βοήθεια των τέκνων της.

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ''ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ'' ( ΑΝΤΙΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ) ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΥΨΗΛΑΝΤΗ

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης - Προκήρυξη

«νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, τὸν Σταυρόν!»

Ἡ ὥρα ἦλθεν, ὦ ἄνδρες Ἕλληνες!
Οἱ ἀδελφοί μας καὶ φίλοι εἶναι πανταχοῦ ἕτοιμοι· οἱ Σέρβοι, οἱ Σουλιῶται, καὶ ὅλη ἡ Ἤπειρος ὁπλοφοροῦντες μᾶς περιμένουν· ἂς ἐνωθῶμεν λοιπὸν μὲ ἐνθουσιασμόν! Ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!
Ἡ Εὐρώπη προσηλώνουσα τοὺς ὀφθαλμούς της εἰς ἡμᾶς, ἀπορεῖ διὰ τὴν ἀκινησίαν μας· ἂς ἀντηχήσωσι λοιπὸν ὅλα τὰ ὅρη τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν ἦχον τῆς πολεμικῆς μας σάλπιγγος καὶ αἱ κοιλάδες ἀπὸ τὴν τρομερᾶν κλαγγὴν τῶν ἁρμάτων μας. Ἡ Εὐρώπη θέλει θαυμάσει τὰς ἀνδραγαθίας μας οἱ δὲ τύραννοι ἡμῶν τρέμοντες καὶ ὠχροὶ θέλουσι φύγῃ ἀπ᾿ ἔμπροσθέν μας.
Οἱ φωτισμένοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀσχολοῦνται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας καὶ πλήρεις εὐγνωμοσύνης διὰ τὰς πρὸς αὐτοὺς τῶν προπατόρων μας εὐεργεσίας, ἐπιθυμοῦσι τὴν ἐλευθερίαν τῆς Ἑλλάδος.
Ἡμεῖς φαινόμενοι ἄξιoι τῆς προπατορικῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος εἴμεθα εὐέλπιδες, νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν ὑπεράσπισιν αὐτῶν καὶ εἰς βοήθειαν πολλοὶ ἐκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν ἔλθῃ, διὰ νὰ συναγωνισθῶσι μὲ ἡμᾶς. Κινηθεῖτε, ὦ φίλοι, καὶ θέλετε ἰδῇ μίαν κραταιὰν δύναμιν νὰ ὑπερασπισθῆ τὰ δίκαιά μας! Θέλετε ἰδῇ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν μας πολλοὺς οἵτινες παρακινούμενοι ἀπὸ τὴν δικαίαν μας αἰτίαν, νὰ στρέψωσι τὰ νῶτα πρὸς τὸν ἐχθρὸν καὶ νὰ ἐνωθῶσι μὲ ἡμᾶς· ἂς παρρησιασθῶσι μὲ εἰλικρινὲς φρόνημα, ἡ Πατρὶς θέλει τοὺς ἐγκολπωθῇ! Ποῖος λοιπὸν ἐμποδίζει τοὺς ἀνδρικούς σας βραχίονας; Ὁ ἄνανδρος ἐχθρός μας εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἀδύνατος. Οἱ στρατηγοί μας ἔμπειροι, καὶ ὅλοι οἱ ὁμογενεῖς γέμουσιν ἐνθουσιασμοῦ! Ἑνωθῆτε λοιπόν, οἱ ἀνδρεῖοι καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες! Ἂς σχηματισθῶσι φάλαγγες ἐθνικαί, ἂς ἐμφανισθῶσι πατριωτικαὶ λεγεῶνες, καὶ θέλετε ἰδῇ τοὺς παλαιοὺς ἐκείνους κολοσσοὺς τοῦ δεσποτισμοῦ νὰ πέσωσιν ἐξ ἰδίων, ἀπέναντι τῶν θριαμβευτικῶν μας σημαιῶν. Εἰς τὴν φωνὴν τῆς σάλπιγγός μας ὅλα τὰ παράλια τοῦ Ἰoνίoυ καὶ Αἰγαίoυ πελάγους θέλουσιν ἀντηχήσῃ· τὰ ἑλληνικὰ πλοῖα, τὰ ὁποῖα ἐν καιρῷ εἰρήνης ἤξευραν νὰ ἐμπορεύωνται καὶ νὰ πολεμῶσι, θέλουσι σπείρῃ εἰς ὅλους τοὺς λιμένας τοῦ τυράννου με τὸ πῦρ καὶ τὴν μαχαίραν τὴν φρίκην καὶ τὸν θάνατον.
Ποία ἑλληνικὴ ψυχὴ θέλει ἀδιαφορήσῃ εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Πατρίδος; Εἰς τὴν Ῥώμην ἕνας τοῦ Καίσαρος φίλος σείων τὴν αἱματωμένην χλαμύδα τοῦ τυράννου ἐγείρει τὸν λαόν. Τί θέλετε κάμῃ σεῖς ὦ Ἕλληνες, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει μὲν τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθειαν τῶν τέκνων της; Ἡ θεία πρόνοια, ὦ φίλοι συμπατριῶται, εὐσπλαγχνισθεῖσα πλέον τὰς δυστυχίας μας ηὐδόκησεν οὕτω τὰ πράγματα, ὥστε μὲ μικρὸν κόπον θέλομεν ἀπολαύσῃ μὲ τὴν ἐλευθερίαν πᾶσαν εὐδαιμονίαν. Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος θέλει πολλαπλασιάσῃ τὰ δεινά μας, καὶ θέλομεν καταντήσῃ διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν.
Στρέψατε τοὺς ὀφθαλμούς σας, ὦ συμπατριῶται! καὶ ἴδετε τὴν ἐλεεινήν μας κατάστασιν· ἴδετε ἐδῶ τοὺς ναοὺς καπατημένους· ἐκεῖ τὰ τέκνα μας ἁρπαζόμενα, διὰ χρῆσιν ἀναιδεστάτην τῆς ἀναιδοῦς φιληδονίας τῶν βαρβάρων τυράννων μας· τοὺς οἴκους μας γεγυμνωμένους· τοὺς ἀγρούς μας λεηλατισμένους καὶ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐλεεινὰ ἀνδράποδα.
Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἠμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι᾿ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα, καὶ τὴν ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καὶ ἀφρόνησιν.
Μεταξὺ ἡμῶν εὐγενέστερος εἶναι, ὅς τις ἀνδρειωτέρως ὑπερασπισθῇ τὰ δίκαια τῆς Πατρίδος καὶ ὠφελιμωτέρως τὴν δουλεύσει. Τὸ ἔθνος συναθροιζόμενον θέλει ἐκλέξῃ τοὺς δημογέροντάς του, καὶ εἰς τὴν ὕψιστον ταύτην βουλὴν θέλουσιν ὑπέκει ὅλαι μας αἱ πράξεις.
Ἂς κινηθῶμεν λοιπὸν μὲ ἓν κοινὸν φρόνημα, οἱ πλούσιοι ἂς καταβάλωσιν μέρος τῆς ἰδίας περιουσίας, οἱ ἱερoὶ ποιμένες ἂς ἐμψυχώσωσι τὸν λαὸν μὲ τὸ ἴδιόν των παράδειγμα, καὶ οἱ πεπαιδευμένοι ἂς συμβουλεύσωσιν τὰ ὠφέλιμα. Οἱ δὲ ἐν ξέναις αὐλαῖς ὑπουργοῦντες στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ὁμογενεῖς, ἀποδίδοντες τὰς εὐχαριστίας εἰς ἣν ἕκαστος ὑπουργεῖ δύναμιν, ἂς ὀρμήσωσιν ὅλοι εἰς τὸ ἀνοιγόμενον ἤδη μέγα καὶ λαμπρὸν στάδιον, καὶ ἂς συνεισφέρωσιν εἰς τὴν πατρίδα τὸν χρεωστούμενον φόρον, καὶ ὡς γενναῖoι ἂς ἐνοπλισθῶμεν ὅλοι ἄνευ ἀναβολῆς καιροῦ μὲ τὸ ἀκαταμάχητον ὅπλον τῆς ἀνδρείας καὶ ὑπόσχομαι ἐντὸς ὀλίγου τὴν νίκην καὶ μετ᾿ αὐτὴν πᾶν ἀγαθόν. Πoῖoι μισθωτοὶ καὶ χαῦνοι δοῦλοι τολμοῦν νὰ ἀντιπαραταχθώσιν ἀπέναντι λαοῦ, πολεμοῦντος ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἀνεξαρτησίας; Μάρτυρες οἱ ἡρωικοὶ ἀγῶνες τῶν προπατόρων μας· Μάρτυς ἡ Ἱσπανία, ἥτις πρώτη καὶ μόνη κατετρόπωσεν τὰς ἀηττήτους φάλαγγας ἑνὸς τυράννου.
* * *
Μὲ τὴν ἕνωσιν, ὦ συμπολίται, μὲ τὸ πρὸς τὴν ἱερὰν θρησκείαν σέβας, μὲ τὴν πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς στρατηγοὺς ὑποταγήν, μὲ τὴν εὐτολμίαν καὶ σταθηρότητα, ἡ νίκη μας εἶναι βεβαῖα καὶ ἀναπόφευκτος· αὐτὴ θέλει στεφανώσῃ μὲ δάφνας ἀειθαλεῖς τους ἡρωικοὺς ἀγώνας μας· αὐτὴ μὲ χαρακτῆρας ἀνεξαλείπτους θέλει χαράξῃ τὰ ὀνόματα ἡμῶν εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀθανασίας, διὰ τὸ παράδειγμα τῶν ἐπερχομένων γενεῶν. Ἡ Πατρὶς θέλει ἀνταμείψῃ τὰ εὐπειθῆ καὶ γνήσιά της τέκνα μὲ τὰ βραβεῖα τῆς δόξης καὶ τιμῆς· τὰ δὲ ἀπειθῆ καὶ κωφεύοντα εἰς τὴν τωρινήν της πρόσκλησιν, θέλει ἀποκηρύξῃ ὡς νόθα καὶ ἀσιανὰ σπέρματα, καὶ θέλει παραδώσῃ τὰ ὀνόματά των, ὡς ἄλλων προδοτῶν, εἰς τὸν ἀναθεματισμὸν καὶ κατάραν τῶν μεταγενεστέρων.
Ἂς καλέσωμεν λοιπὸν ἐκ νέου, ὦ ἀνδρεῖοι, καὶ μεγαλόψυχοι Ἕλληνες, τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν κλασικὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος. Ἂς συγκροτήσωμεν μάχην μεταξὺ τοῦ Μαραθῶνος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν. Ἂς πολεμήσωμεν εἰς τοὺς τάφους τῶν Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι διὰ νὰ μᾶς ἀφήσωσιν ἐλευθέρους ἐπολέμησαν καὶ ἐπέθανον ἐκεῖ. Τὸ αἷμα τῶν τυράννων εἶναι δεκτὸν εἰς τὴν σκιὰν τοῦ Ἐπαμινώνδου Θηβαίου, καὶ τοῦ Ἀθηναίου Θρασυβούλου, οἵτινες κατετρόπωσαν τοὺς τριάκοντα τυράννους· εἰς ἐκείνας τοῦ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος, οἱ oπoίoι συνέτριψαν τὸν Πεισιστρατικὸν ζυγόν· εἰς ἐκείνην τοῦ Τιμολέοντος ὅς τις ἀπεκατέστησε τὴν ἐλευθερίαν εἰς τὴν Κόρινθον καὶ τὰς Συρακούσας, μάλιστα εἰς ἐκείνας τοῦ Μιλτιάδου καὶ Θεμιστοκλέους τοῦ Λεωνίδου καὶ τῶν Τριακοσίων, οἵτινες κατέκοψαν τοσάκις τοὺς ἀναριθμήτους στρατοὺς τῶν βαρβάρων Περσῶν, τῶν ὁποίων τοὺς βαρβαρωτέρους καὶ ἀνανδροτέρους ἀπογόνους πρόκειται εἰς ἡμᾶς σήμερον μὲ πολλὰ μικρὸν κόπον νὰ ἐξαφανίσωμεν ἐξ ὁλοκλήρου.

Εἰς τὰ ὄπλα λοιπόν, φίλοι, ἡ Πατρὶς μᾶς προσκαλεῖ!

Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης
Τῇ 24ῃ τοῦ Φεβρουαρίου 1821
Εἰς τὸ γενικὸν στρατόπεδον τοῦ Ἰασίου

ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ

Με παρρησία και κυνισμό ο Τούρκος ηθοποιός Αττίλας (όνομα και πράγμα) παραδέχτηκε και αποκάλυψε σε τηλεοπτική εκπομπή τα εγκλήματα που διέπραξε ως στρατιώτης την εποχή της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο μη γνωρίζοντας βέβαια ότι τέτοιου είδους εγκλήματα δεν παραγράφονται.
Δύο μέρες τώρα τα ελληνικά ΜΜΕ ''ξύπνησαν'' και δεν είναι μόνη τους έννοια οι γραφικές κινητοποιήσεις των αγροτών αλλά η ομολογία αυτή που θα έπρεπε να γίνει πρώτο θέμα στης ειδήσεις μαζί με άλλα που σκοπίμως αποκρύπτονται η υποβιβάζεται η σημασία τους.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό έρχεται και η απαράδεκτη απάντηση του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών με επικεφαλής την αποτυχημένη και κατά περίεργο τρόπο ''δυναμικό στέλεχος'' (εδώ γελάνε) του κυβερνώντος κόμματος να απαντά με ένα τόσο χλιαρό και αδιάφορο μήνυμα.
Η παθητική στάση της Ελλάδος που εκφράζεται από τέτοιου είδους ''πολιτικούς υπαλλήλους" κατά καιρούς το μόνο που προσφέρει είναι αποδοχή της ανικανότητας μας να αδράξουμε τέτοιου είδους ευκαιρίες ώστε να απαιτήσουμε τα δίκαια μας και να λάβουμε την θέση που μας αρμόζει στον κόσμο. Όλα αυτά τα χρόνια που δεχόμαστε επιθέσεις από όσους επιβουλεύονται το έθνος και την εθνική μας ανεξαρτησία κανένας δεν είναι σε θέση να βγει μπροστά και να πατήσει στα χνάρια της ένδοξης ιστορίας αποστομώνοντας θέσεις,απόψεις και αντιλήψεις που θέλουν μια Ελλάδα υποχείριο και μαριονέτα στα Βαλκάνια
Είναι εξοργιστικό τα πρωτοκλασάτα στελέχη των κομμάτων αλλά κυρίως της κυβερνήσεως να στέκουν θεατές σε όλα αυτά που διαδραματίζονται στον χώρο της διπλωματίας χωρίς να έχουν διδαχτεί από το παρελθόν που εν καιρό επαναλαμβάνεται.......
Από παντού η Ελλάς βάλλεται και δεν υπάρχει κανείς πολιτικός κυβερνητικός ταγός να ανορθώσει ανάστημα και μελετώντας την ένδοξη ιστορία του Βυζαντίου να πάρει αποφάσεις και να μιμηθεί βασιλείς και αυτοκράτορες που μόνο στόχο είχαν την ευημερία και την ασφάλεια των υπηκόων τους.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνετε ένας χρόνος από το πρωινό εκείνο που ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος μεταβαίνει εκ του θανάτου εις την ζωήν. Κάθε ορθόδοξη χριστιανική ψυχή στέκε τε αποσβολωμένη μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες ακούγοντας και βλέποντας τους ''άρχοντες των ΜΜΕ συντετριμμένους..." να ενημερώνουν για την κοίμηση του αρχιεπισκόπου.

Οι ως τότε επικρητές - πολέμιοι αυτής της μοναδικής και ίσως αναντικατάστατης εκκλησιαστικής προσωπικότητας τώρα πονούν και συμμετέχουν στο πένθος που έχει καλύψει την ελληνική επικράτεια.

Είναι πια γεγονός όσο και αν κάποια στιγμή ξέραμε πως θα συμβεί τώρα μας προκαλεί το συναίσθημα που εκείνος πρώτος εφηύρε την ''χαρμολύπη'' μια κατάσταση της ψυχής που αναιρεί δύο συναισθηματικές της εκφάνσεις την χαρά και την λύπη.

Χαρά για τι πλέον ο τόσο ταλαιπωρημένος από την ασθένεια Χριστόδουλος μας παραδίδει την ψυχή του στον Θεό που από μικρό παιδί υπηρέτησε και λύπη γιατί η Ελλάδα,το Έθνος μας και η ορθόδοξη εκκλησία στερείτε έναν άνδρα με γνώμη ,θάρρος ,δύναμη με τις όποιες βέβαια ατέλειες και αδυναμίες του.

Δέκα χρόνια στην ηγεσία της αρχιεπισκοπής και δεν άφησε τίποτε να περάσει έτσι χωρίς να φέρει γνώμη και χωρίς να μην απασχολήσει τον θεσμό της εκκλησίας που ως τότε κοιμόταν στενά περιορισμένος στους ναούς και τις λατρευτικές εκδηλώσεις.

Η αγάπη του για την πατρίδα ,το έθνος και την ελλαδική εκκλησία ήταν αμείωτη και αυτό έκανε πολλούς να τον επικρίνουν και να τον πολεμούν . Απόψεις και φόβους για τους οποίους ο μακαριστός με κάθε τρόπο τους υπενθύμιζε σε κυβερνώντες και "δήθεν'' της κοινωνίας μας.

Ένας χρόνος χωρίς τον κυρό Χριστόδουλο και οι παγκόσμιες πολιτικές,οικονομικές και εθνικές εξελίξης επαληθεύουν τα λόγια του και τις ανησυχίες του που τότε κάποιοι χλεύαζαν και ειρονεύονταν.

Η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας δεν ξεχνά αυτή την τόσο δυναμική προσωπικότητα συγκρίνοντας την με το τώρα.......μια χρονική περίοδο χειμερίας εκκλησιαστικής νάρκης ενώ τα θηρία και τα κοίτη της θαλάσσης παραμονεύουν το έθνος των Ελλήνων και το πλοίο της ορθοδοξίας.

ΕΠΕΤΕΙΟ ΣΤΕΨΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

Είναι γεγονός άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για το τέλος της ένδοξης αυτοκρατορίας τα πάντα συνεργούν ώστε σιγά σιγά να επέλθει "ο θάνατος" μιας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας.

Το ένδοξο πλέον Βυζάντιο "ψυχορραγεί" και η νεοεμφανιζόμενη οθωμανική αυτοκρατορία είναι προ των πυλών της Κωνσταντινούπολης Ο σουλτάνος Μουράτ ο Β' είναι κυρίαρχος και κάθε μορφή της πολιτικής,στρατιωτικής και κοινωνικής ζωής της Πόλης δεν είναι τίποτε άλλο από ένα διακοσμητικό στοιχείο που χωρίς την άδεια του σουλτάνου δεν μπορούν να πράξουν τίποτε.

Μέσα σε αυτήν την δυσχερή κατάσταση αναζητείτε μια εξέχουσα μορφή που τις δύσκολες αυτές μέρες θα συσπειρώσει το λαό και θα ανασυντάξει το ξεπεσμένο στρατιωτικά κράτος της άλλοτε βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Μια εξέχουσα προσωπικότητα που είναι σε θέση να παλέψει μέχρις εσχάτων είναι ο δεσπότης του Μυστρά ο Κωνσταντίνος Δραγάσης- Παλαιολόγος που την ημέρα των Θεοφανίων το 1449 στέφεται αυτοκράτορας των Ελλήνων με το αυτοκρατορικό στέμμα που μετέφεραν από την Κωνσταντινούπολη μια ειδική αποστολή υπό τον Μανουήλ Ίαγρο. Έτσι αρχίζει η πορεία του νέου βασιλιά προς την αιωνιότητα μέσα από μέρες δύσκολες αφού η αποστολή του ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη .