Ιωάννης Δανδουλάκης πολιτικός επιστήμων, διεθνολόγος, υποψήφιος διδάκτωρ
1ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ Μ.Κ.Ο. ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ "ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ"ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 30-31 ΜΑΪΟΥ 2009
ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
...Όταν λάβαμε την πρόσκληση από την επιτροπή της Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης» για μια εισήγηση σε αυτό το συνέδριο με θέμα το αύριο της Ρωμηοσύνης είναι αλήθεια ότι προβληματιστήκαμε πολύ έντονα. Προβληματιστήκαμε συνειδητοποιώντας ότι η ενατένιση του μέλλοντος όσον αφορά την Ρωμηοσύνη και η εξέταση της δυναμικής της απαιτεί ένα βήμα παραπέρα από την εξέταση και ανάλυση των πεπραγμένων και δεδομένων του παρελθόντος. Αυτό το έργο προϋποθέτει κατ' αρχάς την ανάληψη πρωτοβουλιών, την δημιουργική φαντασία με την οποία ο άνθρωπος ανά τους αιώνες παίρνει την τύχη του στα χέρια του και σχεδιάζει το μέλλον του υπεύθυνα. Σε αυτό το δύσκολο έργο το οποίο μας ανατέθηκε ταπεινά θα προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι σήμερα. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα εξής ερωτήματα τα οποία θελήσαμε να μοιραστούμε εδώ μαζί σας.
Τελικά, μπορεί αυτή η Ρωμηοσύνη όπως την ορίσαμε εδώ να έχει μέλλον, θα χωράει αύριο η Ρωμηοσύνη μέσα σε μια Ελλάδα χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς ιδανικά, μια Ελλάδα σε κοινωνική μετά-σήψη, με βαρείας μορφής κρίση ταυτότητας; Τι μέλλον έχει η Ρωμηοσύνη, μέσα από μια Ελληνική κοινωνία καλοβολεμένη (ή μάλλον αποκοιμισμένη), αφιλοσόφητη, ανήθικη, ανιστόρητη, αθεολόγητη και ανιδεολόγητη καθώς και αλιβάνιστη κατά τον Παπαδιαμάντη, γιατί ζήτημα είναι εάν εκκλησιάζεται μια φόρα το χρόνο; Μια ελληνική κοινωνία που επίσης είναι αψυχολόγητη και άμετρη, χωρίς δηλαδή το κατ' Αριστοτέλη μέτρον το οποίο χαρίζει την ομορφιά, την γαλήνη και την πραότητα σε αυτόν τον κόσμο; Γιατί αυτό το απόλυτο μέτρο υπάρχει μόνο στην Ρωμηοσύνη και την ελληνορθοδοξία και υπήρχε και στην Ρωμανία, την Αυτοκρατορία μας, όταν δηλαδή ήταν στις καλές της εποχές όχι στις κακές... Λοιπόν, εν τέλει τι διαφορά πραγματικά θα καταφέρουν να κάνουν αυτοί οι λίγοι οι οποίοι στηρίζουν και συνεχίζουν να ανεμίζουν το λάβαρο της Ρωμηοσύνης στο σήμερα και στο αύριο; Οι οιωνοί όπως βλέπετε δεν είναι καθόλου καλοί. όμως εμείς απαντάμε: εις οιωνός άριστος, κάνετε τα λόγια πράξεις. Την απάντηση την οποία δώσαμε σε αυτά τα ερωτήματα θα μοιραστούμε μαζί σας εδώ σήμερα. Με όλα όσα είπαμε μόλις προηγουμένως, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η θέση της Ρωμηοσύνης στον σημερινό ελληνισμό είναι αρκετά αδύναμη ή μήπως έτσι φαίνεται; Αναφερόμενοι στην πασίγνωστη ρήση του Στρατηγού Μακρυγιάννη, οφείλουμε να πούμε ότι ναι μπορεί να είναι η Ρωμηοσύνη "αδύναμη και εμείς οι ίδιοι, είναι όμως δυνατός ο Θεός όπου μας προστατεύει, κι αν είμαστε ολίγοι παρηγοριόμαστε μ' έναν τρόπο ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους, ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά." Και σήμερα αυτό που έχουμε να πούμε εδώ είναι ότι αυτή η μαγιά είμαστε εμείς.
Η πραγματικότητα αγαπητοί είναι ότι η Ρωμηοσύνη όχι μόνο έχει πολύ μέλλον μπροστά της άλλα και είναι η μόνη βιώσιμη λύση για την έξοδο του σημερινού Ελληνισμού από την παρακμή του. Διότι η Ρωμηοσύνη μπορεί ως μια ιδεολογία, ένα σύστημα κοινωνικό-πολιτικών και ηθικών αξιών να αποτελέσει πράγματι την μοναδική εναλλακτική λύση για τα σημερινά κοινωνικά και εθνικά αδιέξοδα της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα όπως τα σκιαγραφήσαμε πριν από λίγο. Λόγω της ανάγκης του χρόνου δεν θα επεκταθούμε πολύ αλλά θα ξεκαθαρίσουμε με λίγα λόγια ότι αυτή μπορεί να προσφέρει την απάντηση και την λύση σε όλα τα προβλήματα του σύγχρονου ελληνισμού, τόσο σε επίπεδο εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό όσον αφορά την γενικότερη παρουσία των Ελληνισμού διεθνώς. Και τα δύο αυτά επίπεδα είναι εξίσου σημαντικά και όπως θα δούμε αλληλοσυμπληρούμενα ώστε είναι πολύ δύσκολο το ένα να συζητηθεί χωρίς το άλλο. Απαιτούν θέληση, γενναία λήψη αποφάσεων και πρωτοβουλιών. Στο σημείο αυτό θα κάνουμε την παρατήρηση ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία πάσχει πρωτίστως από την έλλειψη ονείρου, φιλοδοξίας, ενός οράματος για το μέλλον και γενικότερα από την έλλειψη ιδεολογίας. Η ύπαρξη ιδεολογίας είναι πρωταρχικό και απαραίτητο στοιχείο για μια υγιή κοινωνία, καθώς είναι το κίνητρο και το εφαλτήριο της δημιουργίας ενός συστήματος βασικών κοινωνικών αξιών χωρίς τις οποίες μια κοινωνία αποσυντίθεται, αλλά είναι και η κύρια αιτία της δημιουργίας πολιτισμού και ιστορίας. Οφείλουμε να σημειώσουμε και να παραδεχθούμε ότι ο σύγχρονος Ελληνισμός έχει πάψει να κατέχει κάτι τέτοιο τουλάχιστον από την εποχή της μεταπολίτευσης και μετά. Χρειαζόμαστε όμως μια ιδεολογία. Χωρίς ιδεολογία δεν δημιουργούμε τίποτα. Και εννοούμε να κατέχει μια ιδεολογία δική του, προσωπική του, βγαλμένη από την ψυχή του, μια ιδεολογία όχι εθνικιστική αλλά εθνική με την έννοια της προέλευσης των ιδεών της. Οι Έλληνες ανέκαθεν στην ιστορία μας δημιουργούσαμε την δική μας εθνική ιδεολογία βασισμένη σε ελληνικές-ρωμέικες ιδέες. Δεν είναι εφικτό εδώ να πάμε πολύ πίσω στην ιστορία μας, αλλά πιστεύουμε ότι αρκεί να κάνουμε ακροθιγώς μια ανασκόπηση στις ιδέες και τις κοινωνικές επιδιώξεις που έχουν κυριαρχήσει στον νεότερο και σύγχρονο ελληνισμό. Ξεκινάμε ουσιαστικά με την Μεγάλη Ιδέα που γεννιέται στα μέσα του 19ου αιώνα ως μετεξέλιξη των επιδιώξεων της Ελληνικής Επανάστασης. Ήταν μια ιδεολογία αυτόχθονη και πέρα για πέρα ελληνική βασιζόμενη στην συνειδητοποίηση του που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε ως έθνος, και η οποία παρήγαγε πολιτισμό και ένα υγιές σύστημα κοινωνικών αξιών. Δυστυχώς αυτή η ιδεολογία χάθηκε όπως χάθηκε και έκτοτε είναι αλήθεια ότι ούτε λίγο ούτε πολύ παραπατάμε, ψαχνόμαστε και χανόμαστε και εμείς... Υπήρξε μια μεγάλη περίοδος κατά τον 20ο αιώνα, από την δεκαετία του 1920 έως την δεκαετία του ‘70 οπότε ο ελληνισμός περνώντας μια παρατεταμένη πολιτική κρίση και αναταραχή πασχίζει ως έθνος να βρει την χαμένη ιδεολογική του ταυτότητα και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό αντί να πρωτοτυπεί δημιουργικά αντιγράφει ξένα πρότυπα, και μάλιστα αλόγιστα και τυφλά έως ένα μεγάλο βαθμό. Αυτή η αντιγραφή ιδεολογικών μορφωμάτων και συστημάτων αξιών, ξένων προς την ελληνική-ρωμέικη παράδοση άρχισε με τον κομμουνισμό ο οποίος μας εισήγαγε σε μια σειρά εξευτελιστικής και ιταμής αντιγραφής ξένων προτύπων που συνεχίζεται φτάνοντας στο αποκορύφωμα της την τελευταία τριακονταετία. Μετά τον κομμουνισμό, με αποκορύφωμα τον Εμφύλιο του ‘45-'49, στην μεταπολεμική και ψυχροπολεμική εποχή η Ελλάδα αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα σε δυο ξένα στρατόπεδα και την επιλογή της Δύσης ακολούθησε η σταδιακή γιγάντωση της καταναλωτικής, ατομιστικής νοοτροπίας, της άμετρης ευμάρειας και της πλουτοκρατίας την οποία όλη γνωρίζουμε πολύ καλά σήμερα. Από τότε μέχρι σήμερα κυριαρχεί στην μεν εξωτερική μας πολιτική το δόγμα ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', η δε ελληνική κοινωνία στο εσωτερικό κατακερματίζεται ψάχνοντας από εδώ και από κει να βρεί που τελικά... ανήκει. Κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμα το σκεπτικό ότι ‘πρέπει επιτέλους κάποτε και εμείς και οι Έλληνες να γίνουμε Ευρωπαίοι', λειτουργώντας έτσι και σκεπτόμενοι με μια ξεκάθαρα υλιστική νοοτροπία, η οποία καταχώρησε πολύ γρήγορα οτιδήποτε ελληνορθόδοξο και παραδοσιακό ως οπισθοδρομική γραφικότητα, ενώ η ελληνική ιδιοσυγκρασία ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό, με την οπισθοδρόμηση(;) την συντηρικότητα(;) την αγραμματοσύνη(;) το περιθώριο(;) δεν ξέρω και εγώ τι; σε αντίθεση με τον... πολιτισμό της Δύσης... Χωρίς πολλά λόγια φτάσαμε στο σημείο το ένα μέρος των σημερινών Ελλήνων να επιδιώκει τον πλήρη αφελληνισμό και την αποχριστιανοποίηση του εαυτού του και της Ελλάδας και το άλλο μέρος να θέλει μεν να μείνει σταθερό στην ελληνορθόδοξη πίστη και την παράδοσή του, αλλά να μην πιστεύει πραγματικά στις ίδιες τις δυνατότητές του, ότι δηλαδή μπορεί πράγματι να προσφέρει μια βιώσιμη πρόταση και λύση για το μέλλον. Δυστυχώς αυτή η τελευταία μερίδα, πέφτει σε ολοένα και μεγαλύτερη εσωστρέφεια, καλλιεργώντας μια μισαλλοδοξία, φτάνοντας ως και τον εθνικισμό. Οι μεν πρώτοι αυτοκτονούν εθνικά αντιγράφοντας και φορώντας ρούχα που δεν τους κάνουν, οι δε δεύτεροι εγκλωβίζονται σε ένα άκαρπο αδιέξοδο.
Όμως ας μην τα ισοπεδώσουμε όλα, υπάρχει και η μερίδα η οποία βλέπει την κατάσταση την κατανοεί και σκέφτεται για το πώς θα βγεί από το αδιέξοδο, και αυτή η μερίδα είμαστε εμείς εσείς και εγώ εδώ σήμερα. Διότι μια αναγέννηση ηθική, πνευματική και κοινωνική (και κατ' επέκτασιν και πολιτική, εφόσον η τελευταία βασίζεται πρωτίστως στα τρία παραπάνω) στο εσωτερικό της σύγχρονης Ελλάδας είναι εφικτή. Και υπάρχουν οι βάσεις εδώ. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρόλες τις αντιξοότητες, έχει παρατηρηθεί μια σημαντικότατη πρόοδος στην ορθόδοξη θεολογία, την πνευματική δημιουργία της συγγραφής και της αγιογραφίας καθώς και μια επιστροφή στην βυζαντινή μουσική παράδοση. Υπάρχει συνέχεια, αναβίωση και πρωτότυπη δημιουργία, θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για την ακμή της σύγχρονης ορθοδοξίας στην θεολογία, την ψαλτική και την αγιογραφία. Ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και μια αξιοπρόσεκτη δυναμική στην νέα γενιά, στην Ελληνική νεολαία της Εκ η οποία εμβαθύνει στα εθνικά και χριστιανικά πρότυπα και ιδεώδη της Ρωμηοσύνης και ποθεί την αναβίωσή τους. Μια νεολαία η οποία επίσης δεν ακολουθεί απλώς πιστά και τυφλά μια παράδοση αλλά ορθώς δοξεί και ορθώς πιστεύει, δηλαδή κατέχει σημαντική θεολογική κατάρτιση και πνευματική καλλιέργεια η οποία προέρχεται από μια προσωπική προσπάθεια και έναν αγώνα πίστεως γνήσιο ο οποίος δεν ακολουθεί απλώς μια παράδοση αλλά την εμπλουτίζει.
Και να λοιπόν η πρόταση μας. Εφαρμογή της ιδεολογίας της Ρωμηοσύνης, των υγιών ελληνορθοδόξων προτύπων, του συστήματος αξιών και ιδεών το οποίο έχει το απόλυτο μέτρο, την χρυσή τομή. Να πάψουν πλέον οι Έλληνες να αυτοταπεινώνονται και να εξευτελίζουν τον εαυτό τους απαρνούμενοι την ψυχή τους η οποία είναι κατά βάθος ρωμέικη. Σε τελική ανάλυση ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε άκαρπα, χωρίς αποτέλεσμα το δίπολο καπιταλισμός-μαρξισμός, δεξιά-αριστερά, και ας το αντικαταστήσουμε με κάτι που να μας ταιριάζει ως Έλληνες. Άλλωστε το δίπολο δεξιάς-αριστεράς πρόκειται περί έξω-ελληνικού προτύπου το οποίο όχι μόνο δεν μας ταιριάζει, αλλά είναι ένα ψευδές κοινωνικό-πολιτικό δίπολο το οποίο δεν ακολουθεί τον αριστοτελικό κανόνα του μέτρου, ούτε το πλατωνικό πρότυπο του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου (βλέπετε αυτές οι έννοιες κοινωνικής δικαιοσύνης προ-υπάρχουν σε εμάς τους Έλληνες-Ρωμηούς, αρκεί κανείς να μελετήσει λίγο κάποια πράγματα για να το ‘ανακαλύψει', για παράδειγμα εδώ αξίζει να πούμε ότι ο ‘Αλληλέγγυος' νόμος του Βασίλειου Β' Βουλγαροκτόνου, αν το καλοσκεφτούμε θα ήταν προκλητικός και σκανδαλώδης για το σημερινό οικονομικό κατεστημένο...).
Ακόμα παραπέρα όμως, οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ και να κατανοήσουμε ότι ελληνορθοδοξία και δυτικός πολιτισμός δεν είναι απαραίτητα αντιστρόφως αντίθετα μεγέθη, αλλά μπορούν να συνυπάρξουν αλληλοσυμπληρούμενα. Να καταλάβουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να αρνηθούμε και να καταργήσουμε τα χριστιανικά μας κοινωνικά ιδεώδη για να γίνουμε ‘Ευρωπαίοι' επειδή αυτά δήθεν δεν συνάδουν με ότι ζητά και απαιτεί η Ευρώπη. Δεν είναι απαρχαιωμένες και αναχρονιστικές οι αξίες της ορθοδοξίας. Αντιθέτως, να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε και μάλλον θα πρέπει να είμαστε και χριστιανοί ορθόδοξοι και Ευρωπαίοι πολίτες. Αντί να οπισθοδρομούμε και να εγκλωβιζόμαστε στην εσωστρέφειά μας δειλιάζοντας απέναντι στην Ευρώπη η οποία είναι δήθεν ο... Αντίχριστος να πάρουμε πρωτοβουλίες, να πάρουμε τα ηνία της Ευρώπης στα χέρια μας ώστε να μην γίνει ο Αντίχριστος, διαφορετικά ο φόβος μας θα γίνει μια αυτεκπλήρουμενη προφητεία.
Διότι η αλήθεια είναι όχι ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', αλλά ότι η Δύση πάντοτε ανήκε και ανήκει εις την Ελλάδα και δη στην ελληνορθοδοξία. Ξέρετε στο περιοδικό Economist που κυκλοφορεί εβδομαδιαία και πραγματεύται θέματα διεθνούς πολιτικής και οικονομίας, υπάρχουν μόνιμες στήλες, π.χ. μια στήλη για την Αμερική, την Ασία, την Μέση Ανατολή και η στήλη που ασχολείται με θέματα της Ε.Ε. τιτλοφορείται: Charlemagne, Καρλομάγνος. Λοιπόν αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, και φυσικά δεν αναφέρομαι στον στήλη του περιοδικού, αλλά στην γενικώτερη αυτή αντίληψη της Δύσης. Δηλαδή συγνώμη, το σύγχρονο ευρωπαϊκό ιδεώδες της ελευθερίας, της κοινωνικής ισότητας, της ενωμένης Ευρώπης που στοχεύει να είναι πρότυπο διεθνούς κοινωνίας και θέλει να έχει αγαστές, άριστες σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, αυτή η Ευρώπη θα εμφορείται από την πολιτική ιδεολογία της μεσαιωνικής Φραγκο-Γερμανικής σταυροφορικής βαρβαρότητας; Οι σημερινοί Άραβες όμως όταν ακούν Καρλομάγνος τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, αλλά όταν ακούν Βυζάντιο, Ρωμανία, τότε με θαυμασμό αναγνωρίζουν την ελληνική ανωτερότητα.
Η Ελλάδα ανέθρεψε την Δύση πολιτιστικά και είναι αλήθεια ότι παρόλη την αγνωμοσύνη της τελευταίας προς την μεγάλη ιστορική της ευεργέτιδα, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν. Ειδικότερα σήμερα η Δύση μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Έχει περιέλθει και εκείνη βλέπετε σε μια περίοδο ηθικής παρακμής και έχει στερέψει από ιδεολογικά πρότυπα και η ίδια. Το σύγχρονο ιδεώδες της οικονομικής ευμάρειας, του καταναλωτισμού και της ψευδό-δημοκρατίας το οποίο κυριαρχεί στην Δύση είναι μάλλον παρά-ιδεολογία και παρά-πολιτισμός. Θα αναφερθώ ενδεικτικά μόνο για την κοινωνική κρίση που διέρχεται ο σύγχρονος κόσμος, στην δήλωση του Βρετανού Σερ Μπέρναρντ Ίνγκαμ αναφορικά με την σοκαριστική είδηση ότι ένας δεκατριάχρονος Βρετανός είχε γίνει πατέρας, τελικά εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ο πατέρας ήταν ένας δεκαπεντάχρονος παρόλα αυτά ο πρώην υπουργός της Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δηλώσει ότι: «Είναι ένδειξη του ότι έχουμε χάσει τον δρόμο μας, ότι οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Το σίγουρο είναι πως, σε αυτή τη βάση, η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτή είναι ένδειξη για τη διαλυμένη Βρετανία.»
Μόνο η Ρωμηοσύνη με την Ορθοδοξία μπορεί να δώσει την εναλλακτική λύση στην Ευρώπη και στην Δύση όπου τις τελευταίες δυο δεκαετίες η Ορθοδοξία κερδίσει σταθερά σημαντικό έδαφος. Υπάρχει λοιπόν τεράστια δυναμική για αυτό και είναι πολύ πιο εύκολο από ότι ακούγεται.
Εκτός αυτού όμως ο σύγχρονος ελληνισμός ξαναβρίσκοντας το μέτρο στην ταυτότητα και την προσωπικότητά του οφείλει να θυμηθεί ότι αν κατά ένα μεγάλο βαθμό ανήκει στην Δύση, εφόσον ο Δυτικός πολιτισμός είναι δικό του δημιούργημα, κατά έναν ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ανήκει και στην Ανατολή. Δεν πρέπει σε κανέναν βαθμό το γεγονός ότι είμαστε μέλη της Ε.Ε. και άλλων δυτικών διεθνών οργανισμών και κατά κάποιο τρόπο επισήμως ένα κομμάτι του Δυτικού κόσμου, να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ιστορικά, πολιτισμικά αλλά και πολιτικά ανήκουμε και στην Ανατολή. Στην Ανατολή είναι και τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία ήδη αναφέρθηκε ο π. Γεώργιος Δράγας, στην Ανατολή έλαμψε η αρχαία ελληνορθοδοξία, εκεί έγιναν και οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι για τις οποίες καυχόμαστε, υπήρξε δε το κέντρο του ελληνισμού για πάρα πολλούς αιώνες από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και των ελληνιστικών βασιλείων έως τον 19ο αιώνα, σχεδόν έως και την Μικρασιατική Καταστροφή. Εάν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το ότι είμαστε οι Ανατολίτες οι οποίοι δίδαξαν την Δύση τότε μόνο θα έχουμε βγεί από το τέλμα αυτό που λέγεται κρίση ταυτότητας. Και εδώ αγαπητοί μου θα εισέλθω στο δεύτερο μέρος αυτής της παρουσίασης στο οποίο ας μου επιτραπεί να θίξω λίγο τα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι στην σύγχρονη διεθνή κοινότητα η εξωτερική πολιτική δεν βασίζεται πλέον μόνο στην στρατιωτική ισχύ, αλλά κατά ολοένα και αυξανόμενο πλέον βαθμό βασίζεται και στην πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ. Το ζητούμενο εδώ για την Ρωμηοσύνη είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η ορθή χρησιμοποίησή της στο μέλλον μπορεί να προσδώσει αυτήν ακριβώς την πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ που λείπει σήμερα από την εξωτερική μας πολιτική. Ήδη αναφερθήκαμε στην μεγάλη δυναμική της Ορθοδοξίας στην Δύση και εδώ λέμε ότι παρόμοια δυναμική υπάρχει και στην Μέση Ανατολή σήμερα. Άλλωστε για αυτό βρισκόμαστε εδώ, για να διακηρύξουμε την στήριξη μας στην Ορθοδοξία της Μέσης Ανατολής και της Ανατολής γενικότερα. Η χρησιμοποίηση δε της Ρωμηοσύνης ως ιδεολογικού και πολιτισμικού εργαλείου σε Ανατολή και Δύση θα προσδώσει χειροπιαστά πρακτικά οφέλη στην εξωτερική μας πολιτική. Θα καταφέρουμε να αναλάβουμε την θέση του ιδεολογικού και πολιτισμικού ηγεμόνος στην Βαλκανική και την νότιο-ευρωπαϊκή ζώνη γενικότερα, καθώς και στην Μέση Ανατολή. Διότι όχι απλώς πιστεύουμε, γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να για ακόμα μια φορά όπως και στο παρελθόν να κυριαρχήσει πολιτισμικά στον ευρύτερο χώρο της. Δεν εννοούμε εδώ ότι μπορούμε να παραμελήσουμε την στρατιωτική μας ισχύ, αντιθέτως, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο στο οποίο δεν μπορούμε να επεκταθούμε σήμερα. Εδώ όμως λέμε ότι οποιαδήποτε στρατιωτική ισχύ και αν κατέχουμε η πολιτισμική ισχύς είναι απαραίτητη. Η Ελλάδα πρέπει να ηγηθεί πολιτισμικά και ιδεολογικά σε Ανατολή και Δύση. Σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Αυτή είναι η θέση που μας αξίζει. Δεν είναι ούτε ιμπεριαλιστική ούτε αλυτρωτική επιδίωξη. Είναι η μια και μοναδική πρακτική την οποία μας υπαγορεύει η ιστορία των προγόνων μας και την οποία έχουν ανάγκη τόσο η Ανατολή όσο και η Δύση. Ας πάψουμε επιτέλους την αυτομεμψιμοιρία μας ότι δεν μας βοηθά η Δύση και να μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Δεν μας βοηθούν γιατί δεν μπορούν πλέον και όχι μόνο αυτό αλλά μας έχουν εκείνοι ανάγκη, να ξαναγίνουμε εμείς αυτοί που ήμασταν κάποτε. Αντί να καθεύδουμε και να ανησυχούμε επειδή π.χ. ο Γάλλο-Γερμανικός άξονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης περνάει μια περίοδο κρίσης και απλά να περιμένουμε να περάσει αυτή η κρίση, μπορούμε κάλλιστα να αναλάβουμε εμείς δράση. Δεν είναι δικαιολογία το ότι δεν κατέχουμε οικονομική ισχύ. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση μπορεί να βασίστηκε μεν στην οικονομική ανάπτυξη και ευρωστία, αλλά δευτερευόντως μόνο. Πρωτίστως βασίστηκε σε μια ιδεολογία και έναν πολιτισμό για ειρήνη, δημοκρατία και ελευθερία. Μα αυτές είναι οι αξίες της Ρωμηοσύνης! Μπορούν όμως αυτές οι αξίες να υπάρξουν χωρίς χριστιανικό περιεχόμενο. Τότε είναι απλώς ένα περίβλημα εντελώς άδειο στο εσωτερικό, το οποίο περίβλημα όμως αργά ή γρήγορα θα πεταχθεί και αυτό στην άκρη. Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος μας έχει ανάγκη. Ο Ελληνισμός λοιπόν σήμερα μπορεί και πρέπει να προτάξει την ιδεολογία της Ρωμηοσύνης και την άποψή της όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, μπορεί και πρέπει να ηγηθεί της προσπάθειας της ηθικής ανάκαμψης της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου κατ' επέκτασιν.
Οι βάσεις για αυτό υπάρχουν ήδη. Όσον αφορά την Δύση η Ορθοδοξία κερδίζει έδαφος, ενώ στην Ανατολή τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία προαναφερθήκαμε τυγχάνουν πολύ σημαντικής διπλωματικής ισχύος. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ελληνικά πατριαρχεία μας, αποτελούν διπλωματική μοναδικότητα παγκοσμίως καθώς κανένα άλλο έθνος στον κόσμο δεν έχει τέτοια παρουσία σε μια άλλη χώρα ή χώρες και ας μην ξεχνάμε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ο αρχαιότερος θεσμός στον κόσμο, δεύτερος μόνο μετά τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στον Αραβικό δε και γενικότερα ισλαμικό κόσμο, εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμα γνωστοί ευρύτερα ως Ρούμ, Ρωμηοί δηλαδή και ότι στα μάτια τους έχουμε μεγαλύτερη υπόληψη από όλους τους άλλους Δυτικούς αν όχι ακόμα και κάποιους μουσουλμάνους. Μια πολιτισμική συμμαχία με τον αραβικό κόσμο, άλλωστε θα βοηθήσει και στην επίτευξη των στόχων μας όσον αφορά την τουρκική απειλή. Διότι εμείς οι Έλληνες, οι Ρωμηοί που έχουμε τόσο καλό όνομα ανάμεσα στους Άραβες, και όχι οι Τούρκοι, θα έπρεπε να μεσολαβούμε για την επίλυση προβλημάτων όπως το Παλαιστινιακό, οι σχέσεις με τον Καντάφι ή ακόμα και με το Ιράν. Απαιτείται όμως, να συνειδητοποιήσουν και να ενστερνιστούν όλα τα παραπάνω οι πολιτικοί υπεύθυνοι της εξωτερικής μας πολιτικής.
Όμως θα κλείσω δυστυχώς με μια αγωνιώδη και δυσοίωνη πρόβλεψη. Πιο συγκεκριμένα: διαβλέπουμε πλέον σήμερα ότι μπορεί μέχρι τώρα ο Ελληνισμός να παλεύει για την διάσωση και την κατοχύρωση ενός μόνο κλεμμένου ελληνικού ονόματος, αυτού της Μακεδονίας. Φοβούμαστε όμως ότι, αν δεν προσέξουμε, στο μέλλον θα παλεύουμε ακόμα και για το όνομα της ίδιας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλωστε σήμερα θα ακούτε πολλά για τον νέο-οθωμανισμό, αλλά σπάνια θα ακούσετε ότι όλοι οι Σουλτάνοι μετά τον Πορθητή είχαν κλέψει και τον τίτλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Γιατί τα λέμε αυτά; Γιατί πολύ απλά η σύγχρονη διεθνής επιστήμη της ιστορίας είναι πολύ ύπουλη και καθόλου έντιμη. Από την μια λοιπόν βλέπουμε πλέον ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον και μια αναγνώριση των Δυτικών για την αξία και την λάμψη της Αυτοκρατορίας μας, όμως από την άλλη υπάρχει μια γενικότερη τάση να υπερτονίζεται η ιδιόμορφη πολυεθνικότητα του Βυζαντίου παραβλέποντας ταυτόχρονα την αδιαμφισβήτητη ελληνική κυριαρχία και πλειοψηφία μέσα σε αυτό. Ενώ εμείς, ως επίσημο Ελληνικό κράτος κάνουμε πλέον το παν δυνατόν ώστε να αποδείξουμε στους διεθνείς εταίρους μας ότι δεν μας ενδιαφέρει διόλου η ένδοξη ιστορία μας, την οποία διαγράφουμε ώστε να αποδείξουμε ότι δεν διακατεχόμαστε από κάποιο "αλυτρωτικό σύνδρομο" ανακατάληψης των χαμένων πατρίδων (φευ, μακρυά από εμάς τέτοιες γραφικότητες!). Την ίδια λοιπόν στιγμή, όπου εμείς θαμπωνόμαστε μεν από τους Χολιγουντιανούς Σπαρτιάτες αλλά διαφωνούμε μεταξύ μας για το αν οι Βυζαντινοί είχαν βάρβαρα έθιμα και ήταν διεφθαρμένοι ή όχι, οι γείτονες μας των Βαλκανίων τα έχουν ξεπεράσει αυτά και έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να μιλούν για το μερίδιό τους στην πολυεθνική δήθεν, Ρωμέικη κληρονομιά, και το ίδιο δεν είναι καθόλου απίθανο να πράξει και η Τουρκία στο πολύ άμεσο μέλλον! Η Τουρκία η οποία σχεδιάζει ακόμα και το ενδεχόμενο να αποδώσει όλα τα νόμιμα δικαιώματα στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Αλλά πώς θα το κάνει αυτό; υπερήφανα ανεμίζοντας του τον δικέφαλο και ονομάζοντάς το "Ρωμέικο" Πατριαρχείο, αλλά με "Ρωμηό" δηλαδή Τούρκο χριστιανό ορθόδοξο πατριάρχη, και όχι... "Γιουνάνη", κάνοντας το δηλαδή πλέον Τουρκικό!... Αυτό σίγουρα δεν θα θέλαμε να το δούμε! Και το επιχείρημα θα είναι ότι εμείς δεν είμαστε πλέον Ρωμηοί (και ούτε καν θέλουμε να λεγόμαστε έτσι!) αλλά Έλληνες, άσχετοι με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με αμφίβολο και το κατά πόσο τυγχάνουμε άμεσης εθνικής καταγωγής όχι μόνο των αρχαίων Ελλήνων αλλά και των ίδιων των βυζαντινών, αφού άλλωστε και το κράτος μας εδαφικά δεν έχει καμμία σχέση: οι Τούρκοι κατέχουν την Κων/πολη και την Μ. Ασία. Και φυσικά εννοείται ότι αυτή η άποψη, μόλις εκφραστεί, θα βρεί ακράδαντο "επιστημονικό" έρεισμα στην Δύση, όπως τόσα χρόνια βρίσκουν έρεισμα αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Σλάβος.
Η δυναμική της Ρωμηοσύνης στο μέλλον είναι τεράστια. Η Ρωμηοσύνη που ως ιδέα απλώς επιβιώνει έως σήμερα, χρειάζεται να αναπτυχθεί περαιτέρω στο παρόν και κατ' επέκτασιν στο μέλλον. Η Μ.Κ.Ο. μας μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο της προώθησης των ιδεωδών της Ρωμηοσύνης όπως αυτά έχουν αποκρυσταλλωθεί στους αιώνες, ώστε να αποδείξουμε ότι όχι μόνο απαρχαιωμένα δεν είναι αλλά αποτελούν την μόνη απάντηση στα κοινωνικά, πνευματικά και δη πολιτικά αδιέξοδα, όχι μόνο του σύγχρονου Ελληνισμού αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Δεν είναι ανέφικτο όνειρο ετούτο. Δεν είναι ευχολόγιο αυτά τα λόγια. Είναι η εισαγωγή σε πράξεις που θα ακολουθήσουν, εφόσον όπως βλέπετε και νέοι είμαστε και με όρεξη, με όραμα και στόχους. Στόχους ξεκάθαρους τους οποίους ποθούμε, τους οποίους επιδιώκουμε και τους οποίους ασφαλώς θα πετύχουμε.
Το μόνο που χρειάζεται είναι θάρρος και τόλμη. Θαρσείν χρή και ο τολμών νικά καθώς έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Όμως ας μας επιτραπεί να κλείσουμε εδώ με δυο φράσεις. Η πρώτη φράση απευθύνεται στους σημερινούς εχθρούς της Ρωμηοσύνης. Ακούστε λοιπόν κε Γκρουέφσκι, κε Νταβούτογλου και άλλοι, και κα Ρεπούση, κα Κουλούρη και κε Καρρά... βεβαίως! μην ξεχνιώμαστε! Σκληρόν προς κέντρα λακτήζειν. Θέλετε να μάθετε τι έπαθαν οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ρωμηοσύνης που πριν από σας επί αιώνες πάλευαν να την καταστρέψουν; Οι μεν Φραγκο-Γερμανοί του Καρλομάγνου, με την μεγαλομανία τους έφτασαν-έφτασαν να βγάλουν έναν Κάιζερ στον Α' Παγκόσμιο και έναν Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο! Και σήμερα το Γερμανικό έθνος κατατρέχεται από αυτό το τρομερό κόμπλεξ, την ρετσινιά του ναζισμού. Να που έχει καταντήσει το Γερμανικό έθνος σήμερα.
Ενώ από την άλλη ο Πάπας, έχει καταντήσει σήμερα να μην τολμάει να βγεί να κάνει μια δημόσια δήλωση γιατί οτιδήποτε κι αν πεί θα χλευαστεί και θα κατακριθεί, από σύμπαντα τα δυτικά Μ.Μ.Ε. Η ίδια σύμπασα η Δύση πλέον χλευάζει τον Πάπα της. Λοιπόν το κεφάλι τους θα φάνε και αυτοί σήμερα.
Και η δεύτερη φράση είναι οι στίχοι του ψαλμωδού Δαυίδ με τους οποίους προσευχόταν στον Κύριο εναντίον των εχθρών του. Εύχομαστε λοιπόν και εμείς σήμερα για τους εχθρούς της Ρωμηοσύνης: "πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γής"!
Ευχαριστώ!
ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
...Όταν λάβαμε την πρόσκληση από την επιτροπή της Μ.Κ.Ο. «Ρωμηοσύνης» για μια εισήγηση σε αυτό το συνέδριο με θέμα το αύριο της Ρωμηοσύνης είναι αλήθεια ότι προβληματιστήκαμε πολύ έντονα. Προβληματιστήκαμε συνειδητοποιώντας ότι η ενατένιση του μέλλοντος όσον αφορά την Ρωμηοσύνη και η εξέταση της δυναμικής της απαιτεί ένα βήμα παραπέρα από την εξέταση και ανάλυση των πεπραγμένων και δεδομένων του παρελθόντος. Αυτό το έργο προϋποθέτει κατ' αρχάς την ανάληψη πρωτοβουλιών, την δημιουργική φαντασία με την οποία ο άνθρωπος ανά τους αιώνες παίρνει την τύχη του στα χέρια του και σχεδιάζει το μέλλον του υπεύθυνα. Σε αυτό το δύσκολο έργο το οποίο μας ανατέθηκε ταπεινά θα προσπαθήσουμε να φανούμε αντάξιοι σήμερα. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα εξής ερωτήματα τα οποία θελήσαμε να μοιραστούμε εδώ μαζί σας.
Τελικά, μπορεί αυτή η Ρωμηοσύνη όπως την ορίσαμε εδώ να έχει μέλλον, θα χωράει αύριο η Ρωμηοσύνη μέσα σε μια Ελλάδα χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς ιδανικά, μια Ελλάδα σε κοινωνική μετά-σήψη, με βαρείας μορφής κρίση ταυτότητας; Τι μέλλον έχει η Ρωμηοσύνη, μέσα από μια Ελληνική κοινωνία καλοβολεμένη (ή μάλλον αποκοιμισμένη), αφιλοσόφητη, ανήθικη, ανιστόρητη, αθεολόγητη και ανιδεολόγητη καθώς και αλιβάνιστη κατά τον Παπαδιαμάντη, γιατί ζήτημα είναι εάν εκκλησιάζεται μια φόρα το χρόνο; Μια ελληνική κοινωνία που επίσης είναι αψυχολόγητη και άμετρη, χωρίς δηλαδή το κατ' Αριστοτέλη μέτρον το οποίο χαρίζει την ομορφιά, την γαλήνη και την πραότητα σε αυτόν τον κόσμο; Γιατί αυτό το απόλυτο μέτρο υπάρχει μόνο στην Ρωμηοσύνη και την ελληνορθοδοξία και υπήρχε και στην Ρωμανία, την Αυτοκρατορία μας, όταν δηλαδή ήταν στις καλές της εποχές όχι στις κακές... Λοιπόν, εν τέλει τι διαφορά πραγματικά θα καταφέρουν να κάνουν αυτοί οι λίγοι οι οποίοι στηρίζουν και συνεχίζουν να ανεμίζουν το λάβαρο της Ρωμηοσύνης στο σήμερα και στο αύριο; Οι οιωνοί όπως βλέπετε δεν είναι καθόλου καλοί. όμως εμείς απαντάμε: εις οιωνός άριστος, κάνετε τα λόγια πράξεις. Την απάντηση την οποία δώσαμε σε αυτά τα ερωτήματα θα μοιραστούμε μαζί σας εδώ σήμερα. Με όλα όσα είπαμε μόλις προηγουμένως, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η θέση της Ρωμηοσύνης στον σημερινό ελληνισμό είναι αρκετά αδύναμη ή μήπως έτσι φαίνεται; Αναφερόμενοι στην πασίγνωστη ρήση του Στρατηγού Μακρυγιάννη, οφείλουμε να πούμε ότι ναι μπορεί να είναι η Ρωμηοσύνη "αδύναμη και εμείς οι ίδιοι, είναι όμως δυνατός ο Θεός όπου μας προστατεύει, κι αν είμαστε ολίγοι παρηγοριόμαστε μ' έναν τρόπο ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους, ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε, τρώνε από μας και μένει και μαγιά." Και σήμερα αυτό που έχουμε να πούμε εδώ είναι ότι αυτή η μαγιά είμαστε εμείς.
Η πραγματικότητα αγαπητοί είναι ότι η Ρωμηοσύνη όχι μόνο έχει πολύ μέλλον μπροστά της άλλα και είναι η μόνη βιώσιμη λύση για την έξοδο του σημερινού Ελληνισμού από την παρακμή του. Διότι η Ρωμηοσύνη μπορεί ως μια ιδεολογία, ένα σύστημα κοινωνικό-πολιτικών και ηθικών αξιών να αποτελέσει πράγματι την μοναδική εναλλακτική λύση για τα σημερινά κοινωνικά και εθνικά αδιέξοδα της Ελλάδας και του Ελληνισμού γενικότερα όπως τα σκιαγραφήσαμε πριν από λίγο. Λόγω της ανάγκης του χρόνου δεν θα επεκταθούμε πολύ αλλά θα ξεκαθαρίσουμε με λίγα λόγια ότι αυτή μπορεί να προσφέρει την απάντηση και την λύση σε όλα τα προβλήματα του σύγχρονου ελληνισμού, τόσο σε επίπεδο εσωτερικό όσο και σε εξωτερικό όσον αφορά την γενικότερη παρουσία των Ελληνισμού διεθνώς. Και τα δύο αυτά επίπεδα είναι εξίσου σημαντικά και όπως θα δούμε αλληλοσυμπληρούμενα ώστε είναι πολύ δύσκολο το ένα να συζητηθεί χωρίς το άλλο. Απαιτούν θέληση, γενναία λήψη αποφάσεων και πρωτοβουλιών. Στο σημείο αυτό θα κάνουμε την παρατήρηση ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία πάσχει πρωτίστως από την έλλειψη ονείρου, φιλοδοξίας, ενός οράματος για το μέλλον και γενικότερα από την έλλειψη ιδεολογίας. Η ύπαρξη ιδεολογίας είναι πρωταρχικό και απαραίτητο στοιχείο για μια υγιή κοινωνία, καθώς είναι το κίνητρο και το εφαλτήριο της δημιουργίας ενός συστήματος βασικών κοινωνικών αξιών χωρίς τις οποίες μια κοινωνία αποσυντίθεται, αλλά είναι και η κύρια αιτία της δημιουργίας πολιτισμού και ιστορίας. Οφείλουμε να σημειώσουμε και να παραδεχθούμε ότι ο σύγχρονος Ελληνισμός έχει πάψει να κατέχει κάτι τέτοιο τουλάχιστον από την εποχή της μεταπολίτευσης και μετά. Χρειαζόμαστε όμως μια ιδεολογία. Χωρίς ιδεολογία δεν δημιουργούμε τίποτα. Και εννοούμε να κατέχει μια ιδεολογία δική του, προσωπική του, βγαλμένη από την ψυχή του, μια ιδεολογία όχι εθνικιστική αλλά εθνική με την έννοια της προέλευσης των ιδεών της. Οι Έλληνες ανέκαθεν στην ιστορία μας δημιουργούσαμε την δική μας εθνική ιδεολογία βασισμένη σε ελληνικές-ρωμέικες ιδέες. Δεν είναι εφικτό εδώ να πάμε πολύ πίσω στην ιστορία μας, αλλά πιστεύουμε ότι αρκεί να κάνουμε ακροθιγώς μια ανασκόπηση στις ιδέες και τις κοινωνικές επιδιώξεις που έχουν κυριαρχήσει στον νεότερο και σύγχρονο ελληνισμό. Ξεκινάμε ουσιαστικά με την Μεγάλη Ιδέα που γεννιέται στα μέσα του 19ου αιώνα ως μετεξέλιξη των επιδιώξεων της Ελληνικής Επανάστασης. Ήταν μια ιδεολογία αυτόχθονη και πέρα για πέρα ελληνική βασιζόμενη στην συνειδητοποίηση του που βρισκόμαστε και που θέλουμε να πάμε ως έθνος, και η οποία παρήγαγε πολιτισμό και ένα υγιές σύστημα κοινωνικών αξιών. Δυστυχώς αυτή η ιδεολογία χάθηκε όπως χάθηκε και έκτοτε είναι αλήθεια ότι ούτε λίγο ούτε πολύ παραπατάμε, ψαχνόμαστε και χανόμαστε και εμείς... Υπήρξε μια μεγάλη περίοδος κατά τον 20ο αιώνα, από την δεκαετία του 1920 έως την δεκαετία του ‘70 οπότε ο ελληνισμός περνώντας μια παρατεταμένη πολιτική κρίση και αναταραχή πασχίζει ως έθνος να βρει την χαμένη ιδεολογική του ταυτότητα και δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό αντί να πρωτοτυπεί δημιουργικά αντιγράφει ξένα πρότυπα, και μάλιστα αλόγιστα και τυφλά έως ένα μεγάλο βαθμό. Αυτή η αντιγραφή ιδεολογικών μορφωμάτων και συστημάτων αξιών, ξένων προς την ελληνική-ρωμέικη παράδοση άρχισε με τον κομμουνισμό ο οποίος μας εισήγαγε σε μια σειρά εξευτελιστικής και ιταμής αντιγραφής ξένων προτύπων που συνεχίζεται φτάνοντας στο αποκορύφωμα της την τελευταία τριακονταετία. Μετά τον κομμουνισμό, με αποκορύφωμα τον Εμφύλιο του ‘45-'49, στην μεταπολεμική και ψυχροπολεμική εποχή η Ελλάδα αναγκάζεται να διαλέξει ανάμεσα σε δυο ξένα στρατόπεδα και την επιλογή της Δύσης ακολούθησε η σταδιακή γιγάντωση της καταναλωτικής, ατομιστικής νοοτροπίας, της άμετρης ευμάρειας και της πλουτοκρατίας την οποία όλη γνωρίζουμε πολύ καλά σήμερα. Από τότε μέχρι σήμερα κυριαρχεί στην μεν εξωτερική μας πολιτική το δόγμα ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', η δε ελληνική κοινωνία στο εσωτερικό κατακερματίζεται ψάχνοντας από εδώ και από κει να βρεί που τελικά... ανήκει. Κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμα το σκεπτικό ότι ‘πρέπει επιτέλους κάποτε και εμείς και οι Έλληνες να γίνουμε Ευρωπαίοι', λειτουργώντας έτσι και σκεπτόμενοι με μια ξεκάθαρα υλιστική νοοτροπία, η οποία καταχώρησε πολύ γρήγορα οτιδήποτε ελληνορθόδοξο και παραδοσιακό ως οπισθοδρομική γραφικότητα, ενώ η ελληνική ιδιοσυγκρασία ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό, με την οπισθοδρόμηση(;) την συντηρικότητα(;) την αγραμματοσύνη(;) το περιθώριο(;) δεν ξέρω και εγώ τι; σε αντίθεση με τον... πολιτισμό της Δύσης... Χωρίς πολλά λόγια φτάσαμε στο σημείο το ένα μέρος των σημερινών Ελλήνων να επιδιώκει τον πλήρη αφελληνισμό και την αποχριστιανοποίηση του εαυτού του και της Ελλάδας και το άλλο μέρος να θέλει μεν να μείνει σταθερό στην ελληνορθόδοξη πίστη και την παράδοσή του, αλλά να μην πιστεύει πραγματικά στις ίδιες τις δυνατότητές του, ότι δηλαδή μπορεί πράγματι να προσφέρει μια βιώσιμη πρόταση και λύση για το μέλλον. Δυστυχώς αυτή η τελευταία μερίδα, πέφτει σε ολοένα και μεγαλύτερη εσωστρέφεια, καλλιεργώντας μια μισαλλοδοξία, φτάνοντας ως και τον εθνικισμό. Οι μεν πρώτοι αυτοκτονούν εθνικά αντιγράφοντας και φορώντας ρούχα που δεν τους κάνουν, οι δε δεύτεροι εγκλωβίζονται σε ένα άκαρπο αδιέξοδο.
Όμως ας μην τα ισοπεδώσουμε όλα, υπάρχει και η μερίδα η οποία βλέπει την κατάσταση την κατανοεί και σκέφτεται για το πώς θα βγεί από το αδιέξοδο, και αυτή η μερίδα είμαστε εμείς εσείς και εγώ εδώ σήμερα. Διότι μια αναγέννηση ηθική, πνευματική και κοινωνική (και κατ' επέκτασιν και πολιτική, εφόσον η τελευταία βασίζεται πρωτίστως στα τρία παραπάνω) στο εσωτερικό της σύγχρονης Ελλάδας είναι εφικτή. Και υπάρχουν οι βάσεις εδώ. Τις τελευταίες δεκαετίες, παρόλες τις αντιξοότητες, έχει παρατηρηθεί μια σημαντικότατη πρόοδος στην ορθόδοξη θεολογία, την πνευματική δημιουργία της συγγραφής και της αγιογραφίας καθώς και μια επιστροφή στην βυζαντινή μουσική παράδοση. Υπάρχει συνέχεια, αναβίωση και πρωτότυπη δημιουργία, θα μπορούσαμε κάλλιστα να μιλήσουμε για την ακμή της σύγχρονης ορθοδοξίας στην θεολογία, την ψαλτική και την αγιογραφία. Ενώ ταυτόχρονα υπάρχει και μια αξιοπρόσεκτη δυναμική στην νέα γενιά, στην Ελληνική νεολαία της Εκ η οποία εμβαθύνει στα εθνικά και χριστιανικά πρότυπα και ιδεώδη της Ρωμηοσύνης και ποθεί την αναβίωσή τους. Μια νεολαία η οποία επίσης δεν ακολουθεί απλώς πιστά και τυφλά μια παράδοση αλλά ορθώς δοξεί και ορθώς πιστεύει, δηλαδή κατέχει σημαντική θεολογική κατάρτιση και πνευματική καλλιέργεια η οποία προέρχεται από μια προσωπική προσπάθεια και έναν αγώνα πίστεως γνήσιο ο οποίος δεν ακολουθεί απλώς μια παράδοση αλλά την εμπλουτίζει.
Και να λοιπόν η πρόταση μας. Εφαρμογή της ιδεολογίας της Ρωμηοσύνης, των υγιών ελληνορθοδόξων προτύπων, του συστήματος αξιών και ιδεών το οποίο έχει το απόλυτο μέτρο, την χρυσή τομή. Να πάψουν πλέον οι Έλληνες να αυτοταπεινώνονται και να εξευτελίζουν τον εαυτό τους απαρνούμενοι την ψυχή τους η οποία είναι κατά βάθος ρωμέικη. Σε τελική ανάλυση ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε άκαρπα, χωρίς αποτέλεσμα το δίπολο καπιταλισμός-μαρξισμός, δεξιά-αριστερά, και ας το αντικαταστήσουμε με κάτι που να μας ταιριάζει ως Έλληνες. Άλλωστε το δίπολο δεξιάς-αριστεράς πρόκειται περί έξω-ελληνικού προτύπου το οποίο όχι μόνο δεν μας ταιριάζει, αλλά είναι ένα ψευδές κοινωνικό-πολιτικό δίπολο το οποίο δεν ακολουθεί τον αριστοτελικό κανόνα του μέτρου, ούτε το πλατωνικό πρότυπο του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου (βλέπετε αυτές οι έννοιες κοινωνικής δικαιοσύνης προ-υπάρχουν σε εμάς τους Έλληνες-Ρωμηούς, αρκεί κανείς να μελετήσει λίγο κάποια πράγματα για να το ‘ανακαλύψει', για παράδειγμα εδώ αξίζει να πούμε ότι ο ‘Αλληλέγγυος' νόμος του Βασίλειου Β' Βουλγαροκτόνου, αν το καλοσκεφτούμε θα ήταν προκλητικός και σκανδαλώδης για το σημερινό οικονομικό κατεστημένο...).
Ακόμα παραπέρα όμως, οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ και να κατανοήσουμε ότι ελληνορθοδοξία και δυτικός πολιτισμός δεν είναι απαραίτητα αντιστρόφως αντίθετα μεγέθη, αλλά μπορούν να συνυπάρξουν αλληλοσυμπληρούμενα. Να καταλάβουμε ότι δεν είναι απαραίτητο να αρνηθούμε και να καταργήσουμε τα χριστιανικά μας κοινωνικά ιδεώδη για να γίνουμε ‘Ευρωπαίοι' επειδή αυτά δήθεν δεν συνάδουν με ότι ζητά και απαιτεί η Ευρώπη. Δεν είναι απαρχαιωμένες και αναχρονιστικές οι αξίες της ορθοδοξίας. Αντιθέτως, να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε και μάλλον θα πρέπει να είμαστε και χριστιανοί ορθόδοξοι και Ευρωπαίοι πολίτες. Αντί να οπισθοδρομούμε και να εγκλωβιζόμαστε στην εσωστρέφειά μας δειλιάζοντας απέναντι στην Ευρώπη η οποία είναι δήθεν ο... Αντίχριστος να πάρουμε πρωτοβουλίες, να πάρουμε τα ηνία της Ευρώπης στα χέρια μας ώστε να μην γίνει ο Αντίχριστος, διαφορετικά ο φόβος μας θα γίνει μια αυτεκπλήρουμενη προφητεία.
Διότι η αλήθεια είναι όχι ότι ‘ανήκομεν εις την Δύσιν', αλλά ότι η Δύση πάντοτε ανήκε και ανήκει εις την Ελλάδα και δη στην ελληνορθοδοξία. Ξέρετε στο περιοδικό Economist που κυκλοφορεί εβδομαδιαία και πραγματεύται θέματα διεθνούς πολιτικής και οικονομίας, υπάρχουν μόνιμες στήλες, π.χ. μια στήλη για την Αμερική, την Ασία, την Μέση Ανατολή και η στήλη που ασχολείται με θέματα της Ε.Ε. τιτλοφορείται: Charlemagne, Καρλομάγνος. Λοιπόν αυτό πρέπει να το αλλάξουμε, και φυσικά δεν αναφέρομαι στον στήλη του περιοδικού, αλλά στην γενικώτερη αυτή αντίληψη της Δύσης. Δηλαδή συγνώμη, το σύγχρονο ευρωπαϊκό ιδεώδες της ελευθερίας, της κοινωνικής ισότητας, της ενωμένης Ευρώπης που στοχεύει να είναι πρότυπο διεθνούς κοινωνίας και θέλει να έχει αγαστές, άριστες σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, αυτή η Ευρώπη θα εμφορείται από την πολιτική ιδεολογία της μεσαιωνικής Φραγκο-Γερμανικής σταυροφορικής βαρβαρότητας; Οι σημερινοί Άραβες όμως όταν ακούν Καρλομάγνος τους ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, αλλά όταν ακούν Βυζάντιο, Ρωμανία, τότε με θαυμασμό αναγνωρίζουν την ελληνική ανωτερότητα.
Η Ελλάδα ανέθρεψε την Δύση πολιτιστικά και είναι αλήθεια ότι παρόλη την αγνωμοσύνη της τελευταίας προς την μεγάλη ιστορική της ευεργέτιδα, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτήν. Ειδικότερα σήμερα η Δύση μας χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Έχει περιέλθει και εκείνη βλέπετε σε μια περίοδο ηθικής παρακμής και έχει στερέψει από ιδεολογικά πρότυπα και η ίδια. Το σύγχρονο ιδεώδες της οικονομικής ευμάρειας, του καταναλωτισμού και της ψευδό-δημοκρατίας το οποίο κυριαρχεί στην Δύση είναι μάλλον παρά-ιδεολογία και παρά-πολιτισμός. Θα αναφερθώ ενδεικτικά μόνο για την κοινωνική κρίση που διέρχεται ο σύγχρονος κόσμος, στην δήλωση του Βρετανού Σερ Μπέρναρντ Ίνγκαμ αναφορικά με την σοκαριστική είδηση ότι ένας δεκατριάχρονος Βρετανός είχε γίνει πατέρας, τελικά εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ο πατέρας ήταν ένας δεκαπεντάχρονος παρόλα αυτά ο πρώην υπουργός της Μάργκαρετ Θάτσερ είχε δηλώσει ότι: «Είναι ένδειξη του ότι έχουμε χάσει τον δρόμο μας, ότι οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Το σίγουρο είναι πως, σε αυτή τη βάση, η κοινωνία δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτή είναι ένδειξη για τη διαλυμένη Βρετανία.»
Μόνο η Ρωμηοσύνη με την Ορθοδοξία μπορεί να δώσει την εναλλακτική λύση στην Ευρώπη και στην Δύση όπου τις τελευταίες δυο δεκαετίες η Ορθοδοξία κερδίσει σταθερά σημαντικό έδαφος. Υπάρχει λοιπόν τεράστια δυναμική για αυτό και είναι πολύ πιο εύκολο από ότι ακούγεται.
Εκτός αυτού όμως ο σύγχρονος ελληνισμός ξαναβρίσκοντας το μέτρο στην ταυτότητα και την προσωπικότητά του οφείλει να θυμηθεί ότι αν κατά ένα μεγάλο βαθμό ανήκει στην Δύση, εφόσον ο Δυτικός πολιτισμός είναι δικό του δημιούργημα, κατά έναν ακόμα μεγαλύτερο βαθμό ανήκει και στην Ανατολή. Δεν πρέπει σε κανέναν βαθμό το γεγονός ότι είμαστε μέλη της Ε.Ε. και άλλων δυτικών διεθνών οργανισμών και κατά κάποιο τρόπο επισήμως ένα κομμάτι του Δυτικού κόσμου, να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ιστορικά, πολιτισμικά αλλά και πολιτικά ανήκουμε και στην Ανατολή. Στην Ανατολή είναι και τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία ήδη αναφέρθηκε ο π. Γεώργιος Δράγας, στην Ανατολή έλαμψε η αρχαία ελληνορθοδοξία, εκεί έγιναν και οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι για τις οποίες καυχόμαστε, υπήρξε δε το κέντρο του ελληνισμού για πάρα πολλούς αιώνες από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου και των ελληνιστικών βασιλείων έως τον 19ο αιώνα, σχεδόν έως και την Μικρασιατική Καταστροφή. Εάν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το ότι είμαστε οι Ανατολίτες οι οποίοι δίδαξαν την Δύση τότε μόνο θα έχουμε βγεί από το τέλμα αυτό που λέγεται κρίση ταυτότητας. Και εδώ αγαπητοί μου θα εισέλθω στο δεύτερο μέρος αυτής της παρουσίασης στο οποίο ας μου επιτραπεί να θίξω λίγο τα θέματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι στην σύγχρονη διεθνή κοινότητα η εξωτερική πολιτική δεν βασίζεται πλέον μόνο στην στρατιωτική ισχύ, αλλά κατά ολοένα και αυξανόμενο πλέον βαθμό βασίζεται και στην πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ. Το ζητούμενο εδώ για την Ρωμηοσύνη είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η ορθή χρησιμοποίησή της στο μέλλον μπορεί να προσδώσει αυτήν ακριβώς την πολιτισμική και ιδεολογική ισχύ που λείπει σήμερα από την εξωτερική μας πολιτική. Ήδη αναφερθήκαμε στην μεγάλη δυναμική της Ορθοδοξίας στην Δύση και εδώ λέμε ότι παρόμοια δυναμική υπάρχει και στην Μέση Ανατολή σήμερα. Άλλωστε για αυτό βρισκόμαστε εδώ, για να διακηρύξουμε την στήριξη μας στην Ορθοδοξία της Μέσης Ανατολής και της Ανατολής γενικότερα. Η χρησιμοποίηση δε της Ρωμηοσύνης ως ιδεολογικού και πολιτισμικού εργαλείου σε Ανατολή και Δύση θα προσδώσει χειροπιαστά πρακτικά οφέλη στην εξωτερική μας πολιτική. Θα καταφέρουμε να αναλάβουμε την θέση του ιδεολογικού και πολιτισμικού ηγεμόνος στην Βαλκανική και την νότιο-ευρωπαϊκή ζώνη γενικότερα, καθώς και στην Μέση Ανατολή. Διότι όχι απλώς πιστεύουμε, γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να για ακόμα μια φορά όπως και στο παρελθόν να κυριαρχήσει πολιτισμικά στον ευρύτερο χώρο της. Δεν εννοούμε εδώ ότι μπορούμε να παραμελήσουμε την στρατιωτική μας ισχύ, αντιθέτως, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο στο οποίο δεν μπορούμε να επεκταθούμε σήμερα. Εδώ όμως λέμε ότι οποιαδήποτε στρατιωτική ισχύ και αν κατέχουμε η πολιτισμική ισχύς είναι απαραίτητη. Η Ελλάδα πρέπει να ηγηθεί πολιτισμικά και ιδεολογικά σε Ανατολή και Δύση. Σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή. Αυτή είναι η θέση που μας αξίζει. Δεν είναι ούτε ιμπεριαλιστική ούτε αλυτρωτική επιδίωξη. Είναι η μια και μοναδική πρακτική την οποία μας υπαγορεύει η ιστορία των προγόνων μας και την οποία έχουν ανάγκη τόσο η Ανατολή όσο και η Δύση. Ας πάψουμε επιτέλους την αυτομεμψιμοιρία μας ότι δεν μας βοηθά η Δύση και να μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Δεν μας βοηθούν γιατί δεν μπορούν πλέον και όχι μόνο αυτό αλλά μας έχουν εκείνοι ανάγκη, να ξαναγίνουμε εμείς αυτοί που ήμασταν κάποτε. Αντί να καθεύδουμε και να ανησυχούμε επειδή π.χ. ο Γάλλο-Γερμανικός άξονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης περνάει μια περίοδο κρίσης και απλά να περιμένουμε να περάσει αυτή η κρίση, μπορούμε κάλλιστα να αναλάβουμε εμείς δράση. Δεν είναι δικαιολογία το ότι δεν κατέχουμε οικονομική ισχύ. Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση μπορεί να βασίστηκε μεν στην οικονομική ανάπτυξη και ευρωστία, αλλά δευτερευόντως μόνο. Πρωτίστως βασίστηκε σε μια ιδεολογία και έναν πολιτισμό για ειρήνη, δημοκρατία και ελευθερία. Μα αυτές είναι οι αξίες της Ρωμηοσύνης! Μπορούν όμως αυτές οι αξίες να υπάρξουν χωρίς χριστιανικό περιεχόμενο. Τότε είναι απλώς ένα περίβλημα εντελώς άδειο στο εσωτερικό, το οποίο περίβλημα όμως αργά ή γρήγορα θα πεταχθεί και αυτό στην άκρη. Η Ευρώπη και ο δυτικός κόσμος μας έχει ανάγκη. Ο Ελληνισμός λοιπόν σήμερα μπορεί και πρέπει να προτάξει την ιδεολογία της Ρωμηοσύνης και την άποψή της όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις, μπορεί και πρέπει να ηγηθεί της προσπάθειας της ηθικής ανάκαμψης της Ευρώπης και του Δυτικού κόσμου κατ' επέκτασιν.
Οι βάσεις για αυτό υπάρχουν ήδη. Όσον αφορά την Δύση η Ορθοδοξία κερδίζει έδαφος, ενώ στην Ανατολή τα τέσσερα πρεσβυγενή μας πατριαρχεία στα οποία προαναφερθήκαμε τυγχάνουν πολύ σημαντικής διπλωματικής ισχύος. Ας μην ξεχνάμε ότι τα ελληνικά πατριαρχεία μας, αποτελούν διπλωματική μοναδικότητα παγκοσμίως καθώς κανένα άλλο έθνος στον κόσμο δεν έχει τέτοια παρουσία σε μια άλλη χώρα ή χώρες και ας μην ξεχνάμε ότι το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων είναι ο αρχαιότερος θεσμός στον κόσμο, δεύτερος μόνο μετά τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στον Αραβικό δε και γενικότερα ισλαμικό κόσμο, εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμα γνωστοί ευρύτερα ως Ρούμ, Ρωμηοί δηλαδή και ότι στα μάτια τους έχουμε μεγαλύτερη υπόληψη από όλους τους άλλους Δυτικούς αν όχι ακόμα και κάποιους μουσουλμάνους. Μια πολιτισμική συμμαχία με τον αραβικό κόσμο, άλλωστε θα βοηθήσει και στην επίτευξη των στόχων μας όσον αφορά την τουρκική απειλή. Διότι εμείς οι Έλληνες, οι Ρωμηοί που έχουμε τόσο καλό όνομα ανάμεσα στους Άραβες, και όχι οι Τούρκοι, θα έπρεπε να μεσολαβούμε για την επίλυση προβλημάτων όπως το Παλαιστινιακό, οι σχέσεις με τον Καντάφι ή ακόμα και με το Ιράν. Απαιτείται όμως, να συνειδητοποιήσουν και να ενστερνιστούν όλα τα παραπάνω οι πολιτικοί υπεύθυνοι της εξωτερικής μας πολιτικής.
Όμως θα κλείσω δυστυχώς με μια αγωνιώδη και δυσοίωνη πρόβλεψη. Πιο συγκεκριμένα: διαβλέπουμε πλέον σήμερα ότι μπορεί μέχρι τώρα ο Ελληνισμός να παλεύει για την διάσωση και την κατοχύρωση ενός μόνο κλεμμένου ελληνικού ονόματος, αυτού της Μακεδονίας. Φοβούμαστε όμως ότι, αν δεν προσέξουμε, στο μέλλον θα παλεύουμε ακόμα και για το όνομα της ίδιας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άλλωστε σήμερα θα ακούτε πολλά για τον νέο-οθωμανισμό, αλλά σπάνια θα ακούσετε ότι όλοι οι Σουλτάνοι μετά τον Πορθητή είχαν κλέψει και τον τίτλο του Ρωμαίου αυτοκράτορα. Γιατί τα λέμε αυτά; Γιατί πολύ απλά η σύγχρονη διεθνής επιστήμη της ιστορίας είναι πολύ ύπουλη και καθόλου έντιμη. Από την μια λοιπόν βλέπουμε πλέον ένα ανανεωμένο ενδιαφέρον και μια αναγνώριση των Δυτικών για την αξία και την λάμψη της Αυτοκρατορίας μας, όμως από την άλλη υπάρχει μια γενικότερη τάση να υπερτονίζεται η ιδιόμορφη πολυεθνικότητα του Βυζαντίου παραβλέποντας ταυτόχρονα την αδιαμφισβήτητη ελληνική κυριαρχία και πλειοψηφία μέσα σε αυτό. Ενώ εμείς, ως επίσημο Ελληνικό κράτος κάνουμε πλέον το παν δυνατόν ώστε να αποδείξουμε στους διεθνείς εταίρους μας ότι δεν μας ενδιαφέρει διόλου η ένδοξη ιστορία μας, την οποία διαγράφουμε ώστε να αποδείξουμε ότι δεν διακατεχόμαστε από κάποιο "αλυτρωτικό σύνδρομο" ανακατάληψης των χαμένων πατρίδων (φευ, μακρυά από εμάς τέτοιες γραφικότητες!). Την ίδια λοιπόν στιγμή, όπου εμείς θαμπωνόμαστε μεν από τους Χολιγουντιανούς Σπαρτιάτες αλλά διαφωνούμε μεταξύ μας για το αν οι Βυζαντινοί είχαν βάρβαρα έθιμα και ήταν διεφθαρμένοι ή όχι, οι γείτονες μας των Βαλκανίων τα έχουν ξεπεράσει αυτά και έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να μιλούν για το μερίδιό τους στην πολυεθνική δήθεν, Ρωμέικη κληρονομιά, και το ίδιο δεν είναι καθόλου απίθανο να πράξει και η Τουρκία στο πολύ άμεσο μέλλον! Η Τουρκία η οποία σχεδιάζει ακόμα και το ενδεχόμενο να αποδώσει όλα τα νόμιμα δικαιώματα στο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο. Αλλά πώς θα το κάνει αυτό; υπερήφανα ανεμίζοντας του τον δικέφαλο και ονομάζοντάς το "Ρωμέικο" Πατριαρχείο, αλλά με "Ρωμηό" δηλαδή Τούρκο χριστιανό ορθόδοξο πατριάρχη, και όχι... "Γιουνάνη", κάνοντας το δηλαδή πλέον Τουρκικό!... Αυτό σίγουρα δεν θα θέλαμε να το δούμε! Και το επιχείρημα θα είναι ότι εμείς δεν είμαστε πλέον Ρωμηοί (και ούτε καν θέλουμε να λεγόμαστε έτσι!) αλλά Έλληνες, άσχετοι με την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με αμφίβολο και το κατά πόσο τυγχάνουμε άμεσης εθνικής καταγωγής όχι μόνο των αρχαίων Ελλήνων αλλά και των ίδιων των βυζαντινών, αφού άλλωστε και το κράτος μας εδαφικά δεν έχει καμμία σχέση: οι Τούρκοι κατέχουν την Κων/πολη και την Μ. Ασία. Και φυσικά εννοείται ότι αυτή η άποψη, μόλις εκφραστεί, θα βρεί ακράδαντο "επιστημονικό" έρεισμα στην Δύση, όπως τόσα χρόνια βρίσκουν έρεισμα αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Μ. Αλέξανδρος ήταν Σλάβος.
Η δυναμική της Ρωμηοσύνης στο μέλλον είναι τεράστια. Η Ρωμηοσύνη που ως ιδέα απλώς επιβιώνει έως σήμερα, χρειάζεται να αναπτυχθεί περαιτέρω στο παρόν και κατ' επέκτασιν στο μέλλον. Η Μ.Κ.Ο. μας μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο της προώθησης των ιδεωδών της Ρωμηοσύνης όπως αυτά έχουν αποκρυσταλλωθεί στους αιώνες, ώστε να αποδείξουμε ότι όχι μόνο απαρχαιωμένα δεν είναι αλλά αποτελούν την μόνη απάντηση στα κοινωνικά, πνευματικά και δη πολιτικά αδιέξοδα, όχι μόνο του σύγχρονου Ελληνισμού αλλά και του κόσμου ολόκληρου. Δεν είναι ανέφικτο όνειρο ετούτο. Δεν είναι ευχολόγιο αυτά τα λόγια. Είναι η εισαγωγή σε πράξεις που θα ακολουθήσουν, εφόσον όπως βλέπετε και νέοι είμαστε και με όρεξη, με όραμα και στόχους. Στόχους ξεκάθαρους τους οποίους ποθούμε, τους οποίους επιδιώκουμε και τους οποίους ασφαλώς θα πετύχουμε.
Το μόνο που χρειάζεται είναι θάρρος και τόλμη. Θαρσείν χρή και ο τολμών νικά καθώς έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Όμως ας μας επιτραπεί να κλείσουμε εδώ με δυο φράσεις. Η πρώτη φράση απευθύνεται στους σημερινούς εχθρούς της Ρωμηοσύνης. Ακούστε λοιπόν κε Γκρουέφσκι, κε Νταβούτογλου και άλλοι, και κα Ρεπούση, κα Κουλούρη και κε Καρρά... βεβαίως! μην ξεχνιώμαστε! Σκληρόν προς κέντρα λακτήζειν. Θέλετε να μάθετε τι έπαθαν οι μεγαλύτεροι εχθροί της Ρωμηοσύνης που πριν από σας επί αιώνες πάλευαν να την καταστρέψουν; Οι μεν Φραγκο-Γερμανοί του Καρλομάγνου, με την μεγαλομανία τους έφτασαν-έφτασαν να βγάλουν έναν Κάιζερ στον Α' Παγκόσμιο και έναν Χίτλερ στον Β' Παγκόσμιο! Και σήμερα το Γερμανικό έθνος κατατρέχεται από αυτό το τρομερό κόμπλεξ, την ρετσινιά του ναζισμού. Να που έχει καταντήσει το Γερμανικό έθνος σήμερα.
Ενώ από την άλλη ο Πάπας, έχει καταντήσει σήμερα να μην τολμάει να βγεί να κάνει μια δημόσια δήλωση γιατί οτιδήποτε κι αν πεί θα χλευαστεί και θα κατακριθεί, από σύμπαντα τα δυτικά Μ.Μ.Ε. Η ίδια σύμπασα η Δύση πλέον χλευάζει τον Πάπα της. Λοιπόν το κεφάλι τους θα φάνε και αυτοί σήμερα.
Και η δεύτερη φράση είναι οι στίχοι του ψαλμωδού Δαυίδ με τους οποίους προσευχόταν στον Κύριο εναντίον των εχθρών του. Εύχομαστε λοιπόν και εμείς σήμερα για τους εχθρούς της Ρωμηοσύνης: "πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γής"!
Ευχαριστώ!
